Nederland heeft te weinig topondernemers, te weinig snelle groeiers en te weinig innoverende bedrijven. „Terwijl we die voor de toekomst van ons land wel hard nodig hebben”, zegt SER-Kroonlid Mirjam van Praag.

(..)

(..)

Is succesvol ondernemerschap een gave of gewoon hard werken?

„Ik verander de vraag. Kun je ondernemen leren? Wat beïnvloedt succes? Ambitie, doorzettingsvermogen, de bereidheid om risico’s te nemen, dat zijn karakteristieken die je niet kunt leren. Maar technisch inzicht en analytische vaardigheden wel. Daar levert een jaar doorleren winst op. Wie doorleert doet het beter. In Nederland is bijvoorbeeld het percentage hoogopgeleiden onder ondernemers gelijk aan dat van de hele bevolking. Maar onder succesvolle ondernemers is het aantal academici 62 procent en het aantal HBO’ers nog eens 28 procent. Dat is volstrekt het tegenovergestelde van wat mensen denken. Dat hebben we onderzocht. Mensen denken vaak dat opleiding niet erg belangrijk is voor ondernemers. Mensen staat het type Hennie van der Most voor ogen, de intuïtieve ondernemer met niet veel meer dan lagere school. Zulke ondernemers zijn er, maar zij zijn uitzonderingen.”

(..)

(..)

Dit grote verschil wordt niet bepaald door duidelijke richtlijnen, zo blijkt, maar eerder door niet-rationele factoren zoals gewenning.

‘Opvallend is dat organisaties vaak niet op de hoogte zijn van wat een redelijk aantal managers is’, zegt Mark Huijben, consultant bij Berenschot. (..)

Gemiddeld vormen managers 4,6 procent van het totaal aantal personeelsleden. (..)

Het primair en voortgezet onderwijs, gehandicaptenzorg en welzijn zitten met 6 à 7,5 procent boven het gemiddelde. (..)

Een kwart van de organisaties zit onder het gemiddelde. Medisch centra, accountantskantoren, productiebedrijven, ingenieursbureaus en rechtbanken hebben met 2,3 à 3,8 procent de minste managers. Deze organisaties worden geleid door professionals, die slechts een deel van hun tijd zijn vrijgesteld om te managen. (..)

Vorig jaar concludeerde het Researchcentrum voor Onderwijs en Arbeidsmarkt dat het aantal managers afneemt. Volgens de TU Delft zijn er juist te veel managers. ‘Er ontstaat verwarring doordat men een andere definitie van manager hanteert’, aldus Huijben. Voor dit onderzoek werden leidinggevenden geteld met een hiërarchische verantwoordelijkheid, inclusief de directie. Volgens Berenschot is het aantal managers de afgelopen jaren bijna gelijk gebleven

Hoewel collega’s er afkeurend naar kijken, is een beetje slijmen bij de baas dé manier om dingen voor elkaar te krijgen. Als je de regels maar respecteert.

(..)

Roos Vonk, hoogleraar sociale psychologie aan de Nijmeegse Radboud Universiteit deed onderzoek naar slijmgedrag en concludeerde dat slijmen werkt. ‘Als we allemaal zouden zeggen wat we denken, dan is de gezelligheid al snel ver te zoeken’, zegt Vonk.

(..)

(..) ‘Buitenstaanders die slijmgedrag waarnemen hebben het direct in de gaten. Maar degenen om wie het gaat, de slijmjurk en de beslijmde, weten van niets. Zij zitten samen in een zogenoemde autistische samenzwering, die beiden tot voordeel is.’

(..)

Vonk kon uit haar onderzoek ook afleiden welke slijmmethoden het beste werken. ‘Als je slijmt, doe dat dan bij iedereen’, zegt Vonk. ‘Mensen kunnen het bijna vanuit hun ruggemerg aanvoelen als je alleen naar boven slijmt. (..)

Daarnaast is het gunstig om een slijmsaldo op te bouwen. ‘Als je verwacht dat je in de toekomst iemand om een gunst wilt vragen, kun je het beste al vroeg beginnen met slijmen’, zegt Vonk. ‘Het valt namelijk erg op als je iemand eerst een complimentje maakt en daarna gelijk om een gunst vraagt. Als je dat veel later doet is de band inmiddels opgebouwd en is de kans dat je je zin krijgt groter.’

Zeer effectief is indirect slijmen. Vonk: ‘Zeg niet tegen de baas zelf dat je hem zo aardig vindt, maar laat het terloops vallen bij zijn secretaresse. Die vertelt het door, waarna jij onopvallend in een goed blaadje komt te staan.’

(..)

Maar slijmen is volgens Vonk veel breder dan dat. ‘Het is een vorm van wat in de psychologie ingratiation wordt genoemd, een term waarmee je alle gedrag aangeeft, of het nu oprecht is of niet, om door anderen aardig gevonden te worden.’

(..)

Het onderzoek ‘The Slime Effect’ stamt uit 1998 en werd gepubliceerd in het Journal of Personality and Social Psychology.

Iedereen hoort wel eens de vergoelijkende zegswijze ‘vergissen is menselijk’. Die klopt niet, zegt de auteur, oud-journalist bij de Amerikaanse beurskrant The Wall Street Journal. (..)

(..)

Fouten komen zelfs voor bij professionals. Zeker wanneer zij hun tijd doorbrengen met het zoeken naar dingen die ze zelden zien, aldus Hallinan. Een radioloog die een mammogram analyseert, krijgt slechts in 0,3 procent van de gevallen te maken met een tumor. Een veiligheidsbeambte die op de luchthaven de bagage screent op zoek naar vuurwapens, heeft een kans van één op een miljoen er een te treffen.Maar de foutenmarge in beide beroepen is aanzienlijk. De Mayo Clinic in de VS onderwierp ‘normaal’ bevonden röntgenfoto’s van patiënten opnieuw aan een onderzoek. Het resultaat was ontnuchterend: maar liefst 90 procent van de tumoren was al voordien zichtbaar geweest op de eerste röntgenfoto’s. En bij veiligheidsbeambten ontsnapte een op de vier vuurwapens aan de aandacht, zo bleek uit een test op het vliegveld van Newark (..)

(..)

Maar studies hebben aangetoond dat wanneer mensen laten zien dat ze niet corrupt zijn, ze juist eerder geneigd zijn om corrupt te zijn bij de taken die ze uitvoeren. Psychologen spreken over de moral self-licensing. Door het openbaar maken van belangenconflicten krijgen de betrokkenen het gevoel dat ze een morele vrijgeleide hebben om ongeremd het eigenbelang na te streven. Ze worden blind voor hun eigen vooringenomenheid. Met als excuus: „Maar ik heb je toch gewaarschuwd?”

Een andere bron van fouten is multitasken. „Een van de grote mythes van de moderne tijd”, zegt Hallinan. De winst die we denken te maken door meerdere taken tegelijk uit te voeren, is vaak denkbeeldig. Ons brein gaat trager werken, de aandacht verslapt en we vergeten dingen. Dit leidt tot vergissingen. (..)

(..) De andere grote kwestie – hoe fouten voorkomen? – wordt door Hallinan veel beknopter uitgewerkt en dat is spijtig. Eén ding lijkt fouten alvast niet weg te nemen, aldus de auteur. „Toch niet zo goed als vaak wordt aangenomen. Dat ding is geld.”

Bron Harvard Business Review

(..)

(..)

Zowel koningshuis als burger komt er niet best vanaf: het een is een te duur feestje voor nationale eenheid (119 miljoen euro vorig jaar), (..)

(..)

Onze ongemakkelijkheid tegenover de irrationaliteit en de ongegrondheid van symbolen, ceremoniën, rituelen en tradities werd door de beroemde Nederlandse historicus Johan Huizinga al aan het begin van de vorige eeuw waargenomen. In Homo ludens (1938) waarschuwt hij voor het steeds ernstiger worden van de cultuur. Terwijl de levensvatbaarheid van een cultuur, volgens Huizinga, juist wordt gekenmerkt door het spelelement. (..)

(..)

Sinds Kamerzetels en kabinetten verlaten worden om de burger zelf te bezoeken is de plek van de macht leeg geraakt en mist de politiek de voorstelling die ze nodig heeft om de diverse belangen binnen een groter geheel te vangen. (..)

(..) Maar waar het een samenleving betreft, zeker van de grootte van onze moderne samenlevingen, volstaat goed verstand niet, omdat geen verstand in staat is een geheel te zien, zonder een voorstelling van een geheel.

(..)

De discussie over een ceremonieel koningshuis kenmerkt een tijd waarin men het belang van ceremonie, feest en ritueel ziet als decor. Een misvatting die voortkomt uit een hardnekkig maakbaarheidsideaal, waarin een democratische samenleving wordt gezien als een bouwsel dat met alle individuele handen van het volk steen voor steen is opgebouwd. (..)

(..)

(..)

In zijn nog niet gepubliceerde onderzoek vergelijkt hij de financiële elite met een sekte, waar een ‘zelfgenoegzame solidariteit’ heerst. De top van Wall Street trok zich steeds meer terug. Een jonge generatie bankiers gaf de voorkeur aan bars en restaurants waar de financiële wereld elkaar ontmoette. Gelegenheden met een gemengd publiek, zoals de Russian Tea Room in New York, werden steeds meer gemeden.

(..)

Volgens Sennett betekent de kredietcrisis ook een zware klap voor het idee dat de samenleving een meritocratie is, die mensen naar verdienste beloont. ‘Het is nu aangetoond dat je economisch zeer succesvol en toch zeer incompetent kunt zijn. Dat is een grote verandering in waarden, omdat rijkdom tot voor kort aan competentie werd gekoppeld.’