Universiteitssteden in Nederland zijn regelrechte meisjessteden geworden. In Utrecht wonen bijvoorbeeld per 130 meisjes in de twintig slechts 100 mannelijke twintigers. Een Luilekkerland voor jonge hoogopgeleide mannen, zo zeggen onderzoekers. Deze mannen zouden het voor het uitkiezen hebben met die overvloed aan gewillige en toegeeflijke dames.

Het moet gezegd, dat is een interessante analyse met veel waarheden. Maar toch is het beeld niet compleet. In feite hebben de jonge dames in de leeftijd tot dertig jaar meer kenniskapitaal dan de heren en vaak nog geen behoefte aan een definitieve binding. (..)

(..)

Dat verandert als de leeftijdsgrens van dertig gepasseerd is: de hersenen hebben inmiddels een aantal jaren het volwassen stadium bereikt, de tijdelijke baan is een vaste geworden en de wereldreizen zijn gemaakt.

Geëmancipeerde dames denken dan concreet aan kinderen en zoeken daarbij een gender balanced man: iemand die bereid is die pappadag te nemen, omdat haar baan net zo telt als die van hem. (..) Een slimme vrouw biedt een man tegenwoordig nogal wat voordelen. Dus: wie verleidt wie met wat?

Maar dan slaat opnieuw een krapte toe voor de grote aantallen hoog opgeleide dames, en wel op de markt van geschikte vaders. Sinds kort is onder mannen van begin dertig 37 procent hoogopgeleid, tegenover 42 procent van de vrouwen. (..)

(..)

Maar na de oratie van Mireille Hildebrandt donderdag in Nijmegen ben ik uit mijn comfort zone. Zij schetst hoe rechtsrelaties in cyberspace structureel veranderen. Vrijwel alles wat we zien, wat we weten en wat er beslist wordt, is de uitkomst van geheime algoritmes op de computer. Daarbij raken rechtsbeginselen als privacy, discriminatieverbod en gegevensbescherming uit het zicht. De beginvraag ‘mag dat wel’ wordt ingehaald door ‘het kan, het gebeurt, dus het is wel best zo’. En àls de burger al een akkoordje moet aanvinken op zijn scherm, gebeurt ook dat automatisch. Zij heeft het over de ‘computationele wending’ in de rechtsorde. Haar conclusie: in de nieuwe techniek moet rechtsbescherming standaard worden ingebouwd. (..)

(..)

Hildebrandt, nieuw hoogleraar ‘ICT en rechtsstaat’, beschrijft de ‘cognitieve economie’, de handel in informatie die met elkaar in verband is gebracht. Alles draait nu om ‘patroonherkenning’ – het voorspellen van gedrag op basis van digitale sporen. Die informatie is veel geld waard. In cyberspace staat behalve wat je er deed inmiddels ook vrijwel vast wat je straks gaat doen. Je gedrag wordt voortdurend opgeslagen en met gelijksoortige anderen vergeleken: „Om je preferenties te achterhalen, risicovol gedrag te voorzien, prijzen aan te passen, of problemen te voorspellen. En hoe meer cyberspace de toekomst weet te voorspellen, hoe meer het die toekomst ook lijkt te maken”, zegt zij.

Dankzij deze patroonkennis wordt de vrije handelingsruimte van de burger ongemerkt kleiner. Internet, ooit de gedroomde vrije anonieme ruimte waarin je een second life kon beginnen, desnoods als hond, is nu een gouden kooi waarin de gebruiker exact die prikkels krijgt die statistisch zijn afgeleid uit zijn voorkeuren. Ieder leeft in zijn eigen dorp met zichzelf als ijkpunt, met aanbiedingen op smaak, voorgesorteerde informatie en toezicht op maat.

(..)

(..) ‘Wij, burgers van cyberspace’ moeten dus toegang tot de broncodes bedingen, zegt zij. Argumenten als bedrijfsgeheimen, nationale veiligheid of auteursrecht waar bedrijven of overheden mee zullen komen, moeten daar voor wijken. Wie hecht aan een scheiding tussen de publieke en private versie van zijn leven moet dat verdedigen.

Twee andere ontdekkingen uit de analyses zijn dat de harde kern van filantropisch Nederland sinds 1997 steeds kerkelijker is geworden – terwijl de rest van Nederland juist verder ontkerkelijkte – en dat een hogere opleiding tegenwoordig juist minder kenmerkend is voor de harde kern. De bevindingen zijn na te lezen in het artikel “Religion and the Civic Core in the Netherlands”, dat is gepresenteerd op de workshop “Volunteering, Religion, and Social Capital”, in Antwerpen op 8 december 2011. Het artikel zal in de loop van 2012 ook in druk verschijnen .

René Bekkers, r.bekkers@vu.nl

(..)

Zij schenden daarmee niet alleen hun eigen privacy en die van anderen, maar vragen zich ook niet af wat de economische waarde is van de gegevens die ze prijsgeven.

(..)

Het is goed dat de overheid via strenger toezicht, protocollen en procedures probeert de privacy te beschermen, maar dat is niet genoeg.

Het moet vooraf ook echt transparant zijn wat partijen met je informatie gaan doen, en het moet mogelijk zijn om je gegevens terug te trekken. Nu kun je dat wel vragen, maar dan blijkt dat je gegevens toch worden bewaard, ook al ontkennen bedrijven als Facebook dat.

(..)

(..)

Als alle mensen in de leeftijdscategorie tussen 20 en 74 jaar worden genomen, zijn Nederlanders gemiddeld 2 uur en 41 minuten kwijt aan werk. Alleen de Belgen werken minder. (..)

Dat laatste is nogal kras en klopt ook niet helemaal. In de officiële geschiedschrijving wil men steeds minder weten van de verzuiling. Emeritus hoogleraar Nederlandse geschiedenis Piet de Rooy meende dat er nooit overeenstemming zal worden bereikt over de vraag wat de verzuiling precies was, en dat het begrip daarom beter kan worden vermeden. Ondertussen, en dat laat Van Dam aardig zien, is de verzuiling juist bij ‘amateurs’ populair.

De Engelstalige reisgids Lonely Planet begint met een uiteenzetting over de ‘pillarisation’ die ten grondslag ligt aan de befaamde Nederlandse tolerantie. Ook in de politiek en de journalistiek blijft het idee onwankelbaar (..)

(..) Geen Nederlandse Sonderweg; ook België, Duitsland of Zwitserland kenden sinds het eind van de negentiende eeuw assertieve ideologieën die religie, vakbond en woningbouwcorporatie in één combinatiepakket in de aanbieding hadden.

Tegenstanders als de liberale socioloog J.A.A. van Doorn of de politicoloog Hans Daalder domineerden het debat. Zij zagen de verzuiling primair als voertuig van sociale disciplinering en waren blij ervan af te zijn. Wat de dominantie van het beeld aanzienlijk versterkte, was dat voorstanders zich er evengoed in konden vinden. (..)

(..) Van Rossem is prikkelender met zijn waarneming dat er zoveel meer was dan het verzuilde leven. ‘Een grote minderheid van de bevolking leefde in de jaren vijftig een onverzuild leven.’ Die minderheid las De Telegraaf – al voor de Tweede Wereldoorlog een nationale krant – en luisterde naar de AVRO, keek later naar de TROS.

Maar op de vraag: ‘wat ben jij?’ antwoordden ze ‘niks’ en dat is precies het historische probleem. Alle aandacht ging uit naar de verzuiling met de bijbehorende organisaties en dus institutionele geschiedenis, wie daarbuiten viel werd in officieel Nederland nauwelijks waargenomen. De Telegraaf bijvoorbeeld, nog altijd de grootste krant van Nederland, heeft pas sinds vorig jaar zijn eigen geschiedenisboek. De Volkskrant heeft er per oktober aanstaande vier.

Een concurrerend geschiedbeeld voor het verzuilde landschap dient zich nog niet aan. (..)

(..)

De Roparun, een hardloopwedstrijd tussen Parijs en Rotterdam voor kankerpatiënten, was in Nederland jarenlang wegbereider van het fenomeen. (..)Door gebruik van sociale media als Facebook en Twitter weten de deelnemers veel sponsors te vinden, aldus Schuyt.

Vooral gezondheidsfondsen maken driftig gebruik van sportevenementen. (..)

Emolife is in Nederland wegbereider van sportevenementen. (..)

(..)

Voor ontwikkelingsorganisaties en natuurorganisaties is het minder eenvoudig een gesponsorde tour- of prestatietocht te organiseren, constateert Cocu. (..)

(..)

M.m.v. Marijke Gijsbers

Niet alleen de geluksvogel went snel aan zijn nieuwe status. Ook diens onfortuinlijke buurman zonder lot, die naast de zak met geld greep, blijkt daar geen blijvende emotionele schade van te ondervinden, zo stellen Pieter Kooreman (Universiteit Tilburg) en Adriaan Soetevent (Universiteit Amsterdam) in hun onderzoek, dat in het vakblad Economisch Statistische Berichten wordt gepubliceerd.

(..)

(..)

„Nederland is tolerant als het goed gaat”, zegt Malgorzata Bos-Karczewska, al jaren de stuwende kracht achter Polonia.nl, een website voor en over de Poolse gemeenschap in Nederland. „In slechtere tijden zie je dat het een mythe is.”

Bos-Karczewska en Rodenburg zijn verbijsterd over Nederlandse plannen om de arbeidsmigratie aan banden te leggen. (..)

(..)

Enkele bevindingen uit het boek zijn dat lager opgeleiden in vergelijking met hoger opgeleiden minder vaak gaan stemmen, cynischer zijn en minder vertrouwen hebben dat ze politieke processen kunnen beïnvloeden. Niets nieuws onder de zon, want talloze eerdere studies laten een vergelijkbaar beeld zien. Een andere claim die wel aandacht verdient, is dat de kloof tussen hoog- en laagopgeleiden breder zou zijn geworden; een claimdie door Bovens en Wille nauwelijks wordt onderzocht. Dit roept de vraag op of zich in Nederland een diplomademocratie heeft ontwikkeld of dat Nederland altijd al een diplomademocratie was.

(..) Als het gaat om politieke participatie in het electorale en het buitenparlementaire domein en als het gaat om houdingen ten aanzien van politici, zijn de verschillen tussen hoog- en laagopgeleiden over de afgelopen veertig jaar ofwel stabiel of juist afgenomen.

(..)

De tweede factor heeft te maken met een maatschappelijke ontwikkeling, namelijk de sterke groei van het aantal hoger opgeleiden. Aan het begin van de jaren tachtig duurde een universitaire opleiding officieel zes jaar en had 3,8 procent van de beroepsbevolking een academische opleiding en was 11,2 procent hbogeschoold. In 2009 was de officiële duur van een academische opleiding gedaald naar vier jaar en was het percentage universitair geschoolden gestegen naar 11,9 procent en het percentagemet een hboopleiding naar 21,0 procent.

Wij vinden het daaromniet onwaarschijnlijk dat het psychologisch ervaren statusverschil tussen iemand die laaggeschoold is en een doctorandus dertig jaar geleden veel groter was dan nu.Wellicht heeft deze toename van het aantal hoger opgeleiden bijgedragen aan het verkleinen van de kloof.

De auteurs zijn verbonden aan de afdeling politicologie van de Universiteit

van Amsterdam. In de politieke arena domineren hoger opgeleiden. Dat zijn de auteurs eens met Bovens en Wille. Maar de kloof tussen hoog- en laagopgeleiden is niet toegenomen.