In 2010 steeg de Nederlandse muziekexport met 25 procent ten opzichte van het jaar daarvoor. Het is voor de zesde keer op rij dat deze export stijgt.

(..)

Nederland blinkt uit in drie genres: dance/elektronische muziek (met internationale dj-lijst aanvoerende top-dj’s als Tiësto, Armin van Buuren, Afrojack en Laidback Luke) populair-klassiek (violist Andre Rieu en zijn orkest) en de (hard)rock-punk-metal (Epica, Born From Pain). De danceacts zorgen voor 64 procent van het exportbedrag.

(..)

Voor de Nederlandse club-dj’s is de Amerikaanse markt in 2010 duidelijk verder opengebroken. Dat is het land waar ze nu het vaakst worden geboekt.

Hardcore en hardstyle-artiesten als Showtek en Headhunterz staan jaarlijks op populaire evenementen in Duitsland, België, Italië en Spanje. Maar de Nederlandse artiesten treden het meest op in Duitsland (1.100 concerten) en België (meer dan 750).

Violist en orkestleider Andre Rieu zakte door ziekte in 2010 naar de 19de plek met 78 buitenlandse optredens. Zanger Herman van Veen trad 61 keer op in Duitsland en Frankrijk. Opmerkelijke outsiders die het goed doen zijn indie singer-songwriter Kim Janssen en trance-dj Menno de Jong.

(..)

De tientallen tentenkampen die wereldwijd zijn opgetrokken – New York, London, Tokio, Amsterdam, ja zelfs Leeuwarden – hebben ogenschijnlijk geen leiding, geen standpunten, geen geschiedenis. ‘Occupy’ gaat door voor een spontane sociale beweging, een uiting van plotselinge woede. Maar het zaadje werd geplant in Vancouver, de redactie van het tijdschrift Adbusters waarmee de 69-jarige Lasn ageert tegen overconsumptie en de macht van het bedrijfsleven. Het was Kalle Lasn, ooit een succesvolle reclameman, die Occupy Wall Street bedacht. Op 13 juli stuurde Adbusters een protestoproep naar de 90.000 lezers van hun digitale nieuwsbrief. Kom op 17 september naar Wall Street. Neem een tent mee. We gaan nadenken over een eis waarmee we de wereld veranderen!

(..)

Na de eerste oproep voor Occupy Wall Street trekt Lasn zich terug op de achtergrond. (..)

(..)

De truc van Adbusters is dat het in zijn ideeënoorlog dezelfde marketingtechnieken gebruikt als grote, commerciële bedrijven. Het blad wordt gedrukt op glossy papier, met fullcolour-fotografie en slogans. De website is high design.

In zijn campagnes keert Adbusters al jaren de reclameboodschappen van bekende merken om. Het kaapt een slogan, een logo en perverteert met aanpassingen in de tekst of het beeld de boodschap. Een reclameleus van McDonald’s wordt afgedrukt op de buik van een dikke man. Wodkamerk Absolut wordt Absolut Coma.

(..) De grote bedrijven worden gebeten door hun eigen marketingsucces.

De ‘brand boomerang’ noemde Naomi Klein het in2000 inNo Logo. (..)

Nu, ruim tien jaar later, is Adbusters een stap verder dan het plagen van individuele bedrijven. Met Occupy Wall Street richt de club zich op de hele financiële sector, alle banken en verzekeraars. Het helpt dat Wall Street door de financiële crisis van 2008 een bekend en omstreden merk is geworden. (..) de bijgewerkte Amerikaanse vlag van betogers bij Occupy Wall Street. Op de plaats van de vijftig sterren staan de logo’s van grote bedrijven als Apple, Google en VISA. De boodschap: Amerika is gekaapt door het grote geld. Vintage Adbusters.

Lasn noemt Occupy Wall Street geen schepping van Adbusters. De onvrede was er al en de tentenkampen zijn afgekeken van Spanje en Egypte, zegt hij. Adbusters geeft alleen maar vorm aan een beweging in de samenleving. (..)

In Vancouver wordt nagedacht over de volgende fase van Occupy Wall Street. Op 1 november verstuurde Adbusters een massamail over de strategische vraag hoe de beweging kan worden uitgebouwd tot een „revolutionaire volksbeweging”.

Vorige week volgde een nieuwe mail. Met het oog op de naderende winter stelde Adbusters voor de tentenkampen af te breken. (..)

Bij toeval ging de politie in Manhattan nog die avond over tot ontruiming van het moederkamp in Zuccotti Park nabij Wall Street. Het optreden van de politie in New York en elders werd door Adbusters meteen vertaald in een nieuw narratief. „Deze aanval versterkt onze overtuiging. Nu begint de tweede, militante fase van onze geweldloze mars voor echte democratie.”

Ironisch genoeg wekt het sterke merk van Occupy Wall Street de interesse van commerciële bedrijven. (..)

Adbusters heeft deze week intensief geadverteerd voor Buy Nothing Day. (..)

Zaterdag wordt alweer een speciale dag in Amerika. Het is Small Business Saturday. (..) Kies je favoriete winkel en sluit je aan bij de beweging!

(..) Alleen: Small Business Saturday is bedacht door creditcardmaatschappij American Express, jaarwinst in 2010 ruim 4 miljard dollar. Zwiep. Boemerang.

Jobs wordt geëerd en herdacht als ziener, als innovator, als ‘een tweede Edison’, maar niet voor wat hij bij uitstek was: een verkoper. Jobs grootste talent, zijn Midas-touch, was marketing. De pc, de muis, desktop-iconen, de mp3-speler, de touchscreen-telefoon, de tabletcomputer, ze werden allemaal door anderen bedacht en ontwikkeld, maar Jobs zag de markt waarop ze verkocht konden worden. (..)

En terwijl Bil Gates geschrokken zijn boeken en deuren opende, het grootste liefdadigheidsfonds uit de geschiedenis inrichtte en ‘transparantie’ in Redmond Washington het nieuwe zoemwoord werd, gingen in Cupertino California de luiken juist dicht. „Apple is geobsedeerd door geheimhouding”, stelde The New York Times vast. (..) Broncode wordt alleen vrijgegeven als het echt niet anders kan en developers worden juridisch zwaarder gekneveld dan waar ook in de industrie.

Dat Apple zowel hardware als software verkoopt werd lange tijd als een zwakte gezien: je moet kiezen. Maar het biedt ook een mogelijkheid die de anderen niet hebben. Vendor lock in, heet het in marketingtermen: alleen Nespresso verkoopt Nespressocapsules voor in een Nespressoapparaat. Dat is wat Apple de afgelopen twintig jaar gedaan heeft: de klant opsluiten. (..)

Toen kwamen de iPhone en de iPad. Applicatiesoftware: uitsluitend verkrijgbaar via Apples’ AppStore, iets anders installeren is technisch onmogelijk. Als Hilton 5 procent in rekening zou brengen van elke zakentransactie die op hun hotelkamers wordt afgesloten, zou je vreemd opkijken, maar dat is wat Apple met krantenuitgevers doet: wie op een iDevice deze krant wil lezen betaalt NRC Handelsblad én Apple. Elke ‘app’ moet door Apple worden goedgekeurd voor hij de Store in mag. Informatie die Apple om wat voor reden dan ook niet bevalt, wordt afgekeurd. Seks en politiek: taboe.

(..)  Met tablets en telefoons van andere merken kun je onderling draadloos bestanden uitwisselen, van foto’s op een terrasje tot medische gegevens op de Eerste Hulp. Met een iDevice niet. (..) Apple wil niet dat wij rechtstreeks met elkaar netwerken, dat moet via Apple. Geen peer-to-peer, maar client-server.

In de visie van Steve Jobs staan al onze persoonlijke data, documenten, beeld, muziek, what have you, straks op een server van Apple. In de afgelopen woensdag officieel gelanceerde iCloud.

(..)

Apple laat zijn hardware tegenwoordig in Zuid-China fabriceren, bij onderaannemer Foxconn. Kijk eens op YouTube naar de onmenselijke omstandigheden waaronder mensen daar werken. De beeldrijm met die beroemde 1984-commercial is treffend. Apple is een van de rijkste bedrijven ter wereld, maar doet er niets aan. Liefdadigheid: vrijwel geen. Sterker: apps voor goede doelen worden afgekeurd.

Ziedaar het genie van Jobs: Microsoft is de sinistere monoliet die gewantrouwd dient te worden, Apple is de vrijbuiter, de weldoener met een stralend wit alternatief. Terwijl juist Apple inmiddels meer Big Brother-trekken vertoont dan Microsoft. Hetzelfde zie je bij Google en Facebook: ‘leuke’ bedrijven van sympathieke nerds, geniale excentriekelingen die je alles gunt, al was het maar omdat ze als kind vast enorm gepest zijn. En intussen nemen ze de wereld over. Big Brother loopt op sneakers.

Met een sterk aanbod zal niet alleen het aantal bezoekers groeien. Ook de kwaliteit van het toerisme zal stijgen. Kijk naar de opkomende markten. De drie miljard Chinezen en Indiërs krijgen meer welvaart. Ze zullen steeds vaker naar Europa komen, vooral voor de culturele hoogtepunten.

De helft van het geld moet gaan naar marketing. Vijftig miljoen euro is veel geld, maar je moet duidelijk maken dat Nederland tentoonstellingen heeft die nergens anders ter wereld te zien zijn. In Hollywood bestaat altijd de helft van het budget uit marketing. Voor een film van vijftig miljoen dollar wordt nog eens vijftig miljoen uitgetrokken voor marketing en pr.

Ik heb het laten onderzoeken. Volgens de cijfers levert een museumaanbod van internationale kwaliteit, in combinatie met andere kunstproducties, 3,4 miljoen meer bezoekers op dan momenteel het geval is. Die extra bezoekers, zowel Nederlanders als buitenlanders, zullen gemiddelde 388 euro per persoon besteden aan museumbezoek, horeca, overnachtingen in hotels, openbaar vervoer, souvenirs et cetera. Dat levert Nederlandse bedrijven en instellingen 1,3 miljard euro aan extra inkomsten op. Met ons belastingsysteem gaat hiervan rond de 50 procent naar de schatkist. Dat is 650 miljoen euro, op een investering van honderd miljoen. Kunst is geen linkse hobby, maar eigenlijk zeer rechts.

(..)

Een gesprek over oud en nieuw geld, helden en Joodse wortels.

(..)

(..)

„Ik vind de psychologie van het merkenspel fascinerend. Neem een tas van Louis Vuitton. Er zitten twee handvaten aan, een borduurseltje. Kwaliteit: matig. Ze laten er een prijsfactor 20 op los en vrouwen gaan huilen als ze er één in handen hebben. Knap als je dat kan als merk.”

(..)

Gijrath: „Aha. De zakelijk dienstverlener. Bankjongens zijn de snelst groeiende groep. Vooral die van intensief beheer. Dat is de afdeling waar alle bedrijven zitten die het moeilijk hebben. De beulen van de bank, zeg maar.”

(..)

(..)

„Exhibitionisme is een onderschat fenomeen. Dat je niet mag laten zien dat je centjes hebt, is een regel van het oude geld. Mensen met oud geld zouden smaak hebben, weten wat klasse is. Ik ken die mensen, ik kom bij ze in hun achterkamertjes waar de wijn royaal vloeit. Wat ze daar zeggen over het volk, schandalig.”

Liever Dirk Scheringa dan …

„Scheringa is voor mij geen symbool voor het nieuwe geld. En hij is ook geen succesvol ondernemer. Hij mag een boerenzoon zijn, maar hij hoort bij de graaiers. Hij deed net als die lui van Aegon en ABN Amro. Met andermans lul neuken.”

(..)

Succes mag gezien worden?

„Zeker. Maar vergeet nooit het zweet. De miljonairs zijn het hardst getroffen door de crisis van de afgelopen jaren. De luxe-industrie was eind 2009 een slagveld. Geen huis boven de miljoen meer verkocht. Voor ons was het ook een moeilijk jaar. Ik heb van nabij mensen kapot zien gaan.”

(..)

(..)

In de Miljonair zit een bon voor een gratis tweede toegangskaartje voor de beurs.

„Dat vinden miljonairs ook leuk. Vorig jaar wilde een cateraar broodjes zalm verkopen op de beurs, 15 euro per stuk. Ik zeg: vlieg je die zalm soms elke dag vers in. Nee, maar ze dachten, het is een miljonairsbeurs dus kunnen de broodjes wel wat duurder. Dat is een groot misverstand.”

Hoe is de beurs in Moskou?

„In 2005 zijn we daar begonnen. De Russen wilden het zo glimmend en blingbling mogelijk. Inmiddels ontwikkelen ze langzaam smaak. Ze gaan de moderne Italiaanse ontwerpers waarderen.”

Veel boeven onder de Russische miljonairs?

„Niet meer dan hier. Alleen hier herken je ze minder goed.”

(..)

(..)

(..) Marcel Beerthuizen, die SOSR ontwikkelde, werkte voor grote reclamenetwerken als BBDO, JWT en TBWA en is meermaals uitgeroepen tot sponsorman van het jaar.

(..)

(..) Dat blijkt uit net gepubliceerd onderzoek onder 152 Nederlandse goededoelenorganisaties door het Swocc, een onderzoeksinstituut van de Universiteit van Amsterdam.

Het onderzoeksinstituut stelde vorig jaar al vast dat grote bedrijven in Nederland die hun merk versterken en beschermen een hogere winstmarge en bedrijfsresultaat halen. (..)

(..)

Uit het Swocc-onderzoek blijkt ook dat goede doelen niet goed weten wat hun gevers willen, zegt De Wit. (..)

(..)

Innovatie komt van de nieuwkomers in de geefmark als PifWorld, de 1%-Club, Kiva of Livestrong, constateert Beerthuizen. ‘En cause marketing is enorm aan het groeien.’ De Nierstichting met Spa, Unicef met Pampers, FC Barcelona en RTL Boulevard, het Rode Kruis en 3FM: bedrijven en goede doelen gaan meer samenwerken. (..)

Populariteitsdeuk

Goede doelen

De bekendheid en waardering voor goede doelen neemt af. Dat is zichtbaar sinds 2004, het jaar van de tsunami, zegt Jan Lasker. Hij ziet de trend in de Charibarometer, een onderzoek dat zijn bureau Mediad sinds 1988 doet naar goede doelenorganisaties. (..)

(..)

(..)

Iedereen herinnert zich nog wel de terugblik van de prins op zijn buitengewoon ongelukkig gekozen Videla- citaat, en vooral de ontwapenende aanvulling van Máxima: ‘Dat was een beetje dom.’ Het kwam voor mij als leek toch nog als een verrassing dat die spontane uitbarsting, waarmee Máxima het Nederlandse volk aan haar voeten kreeg, geheel gerepeteerd was, zoals bijna elke koninklijke stap van regie is voorzien. (..)

(..)

De Koningin kan ondanks haar gevorderde leeftijd voorlopig dus niet met pensioen. Zij krijgt een dikke voldoende (rapportcijfer 7,3) voor haar werk als staatshoofd. Die waardering is al jaren stabiel. Een meerderheid omschrijft de Koningin als ‘intelligent’, ‘aardig’ en ‘leuke oma’.

Prins Willem-Alexander krijgt ook van een meerderheid de kwalificaties ‘intelligent’, ‘aardig’ en een ‘leuke vader’. Een onverwachte opsteker voor de prins, want de ophef rond zijn bouwplannen in Mozambique hebben hun effect op een ander vlak niet gemist. Had in januari nog 81 procent vertrouwen in hem als troonopvolger, nu is dat gedaald tot 60 procent.

De kritiek op Willem-Alexander raakt Máxima overigens totaal niet. Zij is met afstand de populairste Oranje. Gevraagd naar de meest indrukwekkende gebeurtenis in het leven van koningin Beatrix staan de begrafenis in 2002 van prins Claus en de aanslag in Apeldoorn vorig jaar afgetekend bovenaan. Koningin Beatrix wordt weliswaar gekoesterd, zij moet in tijden van economische crisis wel bezuinigen.

Ruim 82 procent van de ondervraagden vindt dat de Koningin, prins Willem-Alexander en prinses Máxima moeten inleveren op hun staatstoelages.

Het is voor het eerst dat een dergelijk hoog percentage Nederlanders oordeelt dat de drie belangrijkste leden van het Koninklijk Huis de broekriem moeten aanhalen.

De Koningin ontvangt dit jaar als uitkering 834.000 euro en 4,5 miljoen euro voor personeel en materieel, de prins en prinses ieder 248.000 euro en samen 1,5 miljoen euro voor personeel en materieel. De Oranjes hebben hier echter geen invloed op. Hun uitkeringen worden vastgesteld door de Tweede Kamer. In totaal kost het Koningshuis op jaarbasis 114 miljoen euro (inclusief beveiliging, vervoer en personeel).

In Amerika, China en in andere EU-landen neemt het ontzag voor de ceo’s weer wat toe. Maar in ons land duikelde het vertrouwen juist van 33 naar 26%.

Directrice Annemieke Kievit van bureau Edelman wijt het lage vertrouwen aan de val van DSB, afgelopen najaar. „Precies in die periode zijn de deelnemers ondervraagd. Dirk Scheringa kwam toen volop in het nieuws. Dit gaf de algehele geloofwaardigheid van bestuurders een knauw.”

Volgens Kievit blijkt uit onderzoeken dat het respect voor autoriteit in ons land sowieso lager is dan elders. „Alleen academici scoren op het punt van vertrouwen net een zes.

(..)

De financiële sector viel flink van zijn voetstuk. Het ontzag voor banken nam af van 72 naar 47%. „Ik had juist een lichte stijging verwacht. Maar ook hier sloeg de DSB-affaire een deuk in het vertrouwen. Zorgwekkend is dat 86% van de ondervraagden denkt dat bedrijven weer terugvallen in hun oude gewoontes.”

Bedrijven met hun hoofdkantoor in Nederland genieten bijna overal hoog aanzien. Behalve in India. Kievit: „Een echte oorzaak komt uit het onderzoek niet naar voren. Wel zie je dat het ontzag bij Indiërs voor bedrijven uit de hele westerse wereld daalt.”