(..)

Uit onderzoek eerder dit jaar bleek dat vermogenden eigener beweging relatief minder weggeven dan armere. Zij hebben vaker een zetje nodig, en geven soms pas als er een competitief element bij komt kijken.

(..)

Onder de miljardairs die gehoor hebben gegeven aan de oproep zijn burgemeester Michael Bloomberg van New York, filmproducent George Lucas, mediamagnaat Ted Turner, olieboer T. Boone Pickens en Oracle-oprichter Larry Ellison.

(..)

Het gaat al twee jaar niet goed met de Amerikaanse vrijgevigheid. Zowel individuen als bedrijven geven door de recessie minder weg dan voorheen. In 2009 daalde het totale geschonken bedrag aan liefdadigheidsinstellingen en andere instellingen zonder winstoogmerk met 3,6 procent tot 304 miljard dollar. Een jaar eerder was de daling nog beperkt tot 2 procent, zo blijkt uit een rapport van de Giving USA Foundation.

Wie geld belooft, hoeft dat bij The Giving Pledge niet vast te leggen. Of en hoe het geld wordt weggegeven, wordt ook niet gecontroleerd.

(..)

(..)

(..) Een goede maatstaf is de verhouding tussen het aantal miljonairs en het bruto binnenlands product.

Dat lijstje wordt aangevoerd door Zwitserland (lage belastingen), met een verhouding van 453. Japan (lage belastingen, maar hoge overheidsuitgaven) volgt met 323. Maar Duitsland (hoge belastingen) is derde met 263. En de verhouding in China, India en Brazilië (alle drie lage belastingen) ligt veel lager, zo rond de 100.

Het belastingtarief is dus geen sleutelingrediënt als het erom gaat miljonairs te kweken. Sociale factoren spelen ook een rol. Qua beleid lijken twee dingen noodzakelijk. In de eerste plaats een hoge spaarquote. Dat helpt verklaren waarom Duitsland en Japan hoger staan dan Groot-Brittannië en de Verenigde Staten. En in de tweede plaats de factor tijd. Traditioneel rijke landen tellen meer miljonairs dan nouveaux riches. Maar de buitengewone groei en hoge spaarquote van China moeten dat land in staat stellen een snelle inhaalmanoeuvre te maken.

De opkomst van nieuwe economieën is ook op een andere manier zichtbaar in het rapport. Miljonairs beleggen hun vermogen vaker in Azië, maar ook in Latijns-Amerika, en minder vaak in Europa en de VS. „Miljonairs hebben vorig jaar 4 procent minder belegd in Europa, en die trend zal doorgaan”, zegt Bruyn. „De belegger zoekt naar regio’s met groei, met meer rendement.”

(..)

(..)

Het aantal vermogende Nederlanders is sterker gestegen dan het Europese gemiddelde. Europabreed is het aantal rijken maar met 12,5% gestegen. De Nederlandse rijken beleggen echter agressiever dan hun Europese lotgenoten.

Dankzij de stijging van de aandelenkoersen en gunstige beleggingen in opkomende markten traden Nederlanders sneller toe tot het miljonairslegioen toe dan bijvoorbeeld Duitsers. Deze hielden meer op deposito aan en belegden slechts schoorvoetend buiten Duitsland, zoals in Azië, waar hogere rendementen te behalen waren.

Door gestegen aandelenkoersen, grondstoffen (goud) en gegroeid private equity is het aantal dollarmiljonairs wereldwijd bijna terug op het niveau van 2007 met een sterke groei in Azië en in de Pacific. Deze regio heeft Europa in rijkdom inmiddels gepasseerd, maar blijft nog achter bij de VS. Amerika, Japan en Duitsland tellen nog steeds de meeste rijken.

10 miljoen is het aantal miljonairs in dollars in de wereld. Dat is 17,1% meer dan in 2008

$ 39 biljoen een getal met twaalf nullen is hun gezamenlijke bezit

53,5% van het aantal miljonairs zit in de VS, Japan en Duitsland

Dat blijkt uit een schatting waarmee zakenbank Merrill Lynch en consultant Capgemini dinsdag kwamen. Jaarlijks proberen zij in kaart te brengen hoe het het puissant rijke deel van de wereldbevolking vergaat. Hun conclusie is dat alles wat de miljonairs in 2008 door de crisis aan vermogen zijn kwijtgeraakt in 2009 vrijwel volledig is terugverdiend. Tegelijk nam het aantal miljonairs toe van 8,6 miljoen in 2008 naar 10 miljoen in 2009.

Onder een miljonair verstaan de zakenbank en consultant iemand die minstens 1 miljoen dollar (ruim 800 duizend euro) vrij beschikbaar heeft om bijvoorbeeld mee te beleggen.

Een volledig sluitende verklaring hebben de opstellers van het World Wealth Report niet voor de tegenstelling dat de economie door een diep dal is gegaan en het aantal miljonairs records breekt. ‘Deels zit het hem in de na maart 2009 fors gestegen beurskoersen’, meent Geoffrey Bruyn, de Nederlandse directeur van Merrill Lynch.

(..)

De miljonairs van dat continent hebben Europa gepasseerd als het gaat om het vermogen dat ze samen bezitten. De 3 miljoen Aziatische miljonairs hebben 9.700 miljard dollar, de 3 miljoen Europese hebben 200 miljard dollar minder. Alle 10 miljoen miljonairs in de wereld, hebben samen 39.000 miljard dollar aan vermogen – ruim 31.000 miljard euro.

In bijna alle landen zijn er meer miljonairs bijgekomen. ‘Alleen in Griekenland niet, door de eurocrisis, en in het Midden-Oosten, door de Dubai-crisis’, zegt Bruyn.

Heel lang waren er geen goede gegevens beschikbaar over het verschil in vermogen tussen Nederlanders. Het is al meer dan tien jaar geleden dat het CBS er voor het laatst over rapporteerde. Pas geleden kwam het CBS met nieuwe en heel recente gegevens, hoofdzakelijk gebaseerd op de gegevens uit box 3 van de inkomstenbelasting. Heel interessant materiaal dat onder meer laat zien dat ruim 150.000 huishoudens een vermogen hebben van meer dan euro 1 mln. Over een vermogen van euro 0,5 mln tot euro 1 mln beschikken ruim 400.000 huishoudens. Voor beide groepen is het vermogen steeds inclusief het eigen huis, maar wel onder aftrek van de hypotheekschuld. In de categorie van de rijkste Nederlanders heeft uiteraard bijna iedereen een eigen huis. Meer dan de helft van hen bezit ook nog ander onroerend goed en iets minder dan de helft heeft een hypotheek. De overgrote meerderheid, ruim 80% van de euromiljonairs, bezit ook een effectenportefeuille. Van alle Nederlandse huishoudens heeft nog geen kwart aandelen of obligaties en bij de helft daarvan gaat de waarde de euro 12.000 niet te boven. (..)

(..) Na Luxemburg en Denemarken staan wij op de derde plaats in de EU-27. Over heel Europa gezien staan wij op de vijfde plaats, omdat ook de niet-EU-leden Zwitserland en Noorwegen rijker zijn dan wij.

De verdeling van de rijkdom is heel erg scheef. De rijkste 10% van de huishoudens bezit bijna 60% van de totale rijkdom van de Nederlandse burgers, per huishouden gemiddeld ruim meer dan zes ton. De groep van 10% onmiddellijk onder de rijksten zit er nog altijd warmpjes bij, maar komt toch niet verder dan 20% van het totale vermogen. (..)

Niet-westerse allochtonen en bijstandtrekkers hebben gemiddeld verreweg het kleinste vermogen, mensen met een onderneming het meest. (..)

Helemaal compleet is het beeld dat het CBS nu kan schetsen van de vermogenssituatie niet. De belastingopgaven zullen altijd wat aan de lage kant zitten, de pensioenaanspraken blijven onzichtbaar en dat geldt ook voor het geld van de in het buitenland wonende Nederlanders. Wat de cijfers wel heel duidelijk laten zien, is hoe belangrijk het bezit van het eigen huis is voor de vermogensvorming. Natuurlijk, wie het al goed heeft, zal gemakkelijker een huis kunnen kopen. Niettemin, wie het een beetje verstandig doet, bouwt met een eigen huis echt een vermogen op.

Paul Schnabel is directeur van het Sociaal en Cultureel Planbureau.

De bewindsman richt zich vooral op het aanbieden van trustdiensten waarbij Nederlanders belasting kunnen ontwijken via zogeheten ‘virtuele trustkantoren’. Via advertenties in kranten richten ze zich op vermogende Nederlanders die hun geld naar het buitenland willen sluizen. De huidige wet reguleert deze diensten niet. Daarom zijn ze moeilijk aan te pakken. De Jager wil de wet op de trustkantoren zo wijzigen dat ook de virtuele trustdiensten eronder vallen.

Dat blijkt uit een onderzoek van de werkgroep filantropische studies van de Vrije Universiteit Amsterdam (VU), dat maandag gepresenteerd werd. Nederlanders met een investeerbaar bezit van meer dan vijf miljoen euro geven weliswaar meer geld weg aan goede doelen, maar in verhouding tot hun inkomen geven ze minder dan de gemiddelde Nederlander. Een van de redenen hiervoor is mogelijk dat ze niet veel vertrouwen hebben in de bekende traditionele goede doelen.

(..)

(..) Opvallend is dat rijke Nederlanders minder geld geven aan goede doelen die te maken hebben met gezondheidszorg. Ze doneren gemiddeld 184 euro, terwijl de gemiddelde Nederlander zo’n 250 euro geeft.

(..) Onderzoekers van de VU hielden voor het onderzoek interviews met vijftien rijke Nederlanders, met een vermogen tussen de vijf en vijftig miljoen euro. Ook ondervroegen zij via een enquête 66 mensen met een inkomen en vermogen van minimaal zestigduizend euro. Het onderzoek loopt vooruit op een grote studie naar het geefgedrag van 10.000 vermogende Nederlanders, dat volgende maand begint.

Staalmagnaat Vladimir Lisin mag zich de rijkste man van het land noemen met een vermogen van omgerekend $ 15,8 mrd, meer dan drie keer zo veel als vorig jaar. Daarmee passeert hij Roman Abramovitsj, eigenaar van de Londense voetbalclub Chelsea, die ‘slechts’ $ 2,7 mrd wist toe te voegen aan de $ 8,5 mrd die hij vorig jaar had vergaard.

Het totale aantal miljardairs steeg van 32 naar 62, hun totale vermogen van $ 142 mrd naar $ 297 mrd. Het weekblad tekent daarbij aan dat de Russische aandelenindex RTS in de beschouwde periode eveneens met 100% is gestegen, ‘hoewel de economie in het algemeen stagneerde’. De Russische economie is hard geraakt door de kredietcrisis en kromp in 2009 met bijna 8%.

De rijkste man van vorig jaar, Michail Prochorov, zakte af naar de tweede plaats, hoewel zijn vermogen een aanwas van $ 9,5 mrd tot $ 13,4 mrd laat zien. Prochorov is rijk geworden met technologie- en mijnbouwbedrijven. Olietycoon Michail Fridman staat derde met $ 12,7 mrd, Abramovitsj vierde en Oleg Deripaska, topman van Rusal, ‘s werelds grootste aluminiumproducent, vijfde.

Eerder deze week werd bekend dat Deripaska een premie van $ 70 mln zal opstrijken dankzij de beursgang van Rusal in Hongkong. Rusal maakte vorig jaar weer winst na een verlies van bijna $ 6 mrd in het voorgaande jaar.

Veel Russische tycoons wisten in het schimmige tijdperk-Jeltsin de hand te leggen op voormalige staatsbedrijven.