De beursgenoteerde fabrikanten verkopen die hulpmiddelen niet rechtstreeks aan de ziekenhuizen, maar via hun leveranciers, in elk land één. (..) Ze verkopen identieke producten, zelfs het artikelnummer is gelijk. En toch betalen Nederlandse ziekenhuizen honderden of soms duizenden euro’s meer per kunstheup, per pacemaker en per stent, dan bijvoorbeeld in Duitsland. Ook simpele hulpmiddelen als infuusnaalden, hechtmateriaal en pleisters zijn in Duitsland, in Italië of Spanje vaak goedkoper.

(..)

Waarom betalen Nederlandse ziekenhuizen zo veel geld voor hulpmiddelen en waarom kopen ze die niet gewoon in het buitenland?

Om met het laatste te beginnen: dat lukt hun niet. Fabrikanten schermen de landenmarkten af. En als ziekenhuizen via-via toch aan goedkopere hulpmiddelen over de grens weten te komen, weigert de leverancier in Nederland ondersteuning. Zonder die ondersteuning kunnen artsen in Nederland niet werken. Artsen in andere landen wel. Daar vormen ziekenhuizen een front en weten zo fors te onderhandelen.

(..)

Hebben de fabrikanten intern afgesproken dat hun leveranciers niet aan ziekenhuizen in andere landen mogen verkopen? „Dat is correct”, zegt directeur Biermans van pacemakerleverancier St. Jude Medical in Veenendaal(..)

(..)

„Het is beleid van Johnson&Johnson dat een leverancier niet aan andere landen verkoopt”, zegt directeur Wessel van Dijk van de Nederlandse vestiging. Ook hij biedt artsen geen ondersteuning als het ziekenhuis producten van Johnson&Johnson in het buitenland koopt. (..) (..)

De leveranciers zeggen dat appels met peren worden vergeleken. Medische hulpmiddelen zijn hier duurder omdat Nederlandse artsen nu eenmaal meer op de ondersteuning van de leverancier leunen. Dat is zo. De productspecialist in het ziekenhuis in het noorden van het land, begeleidt de orthopeden bij een op de acht operaties. De pacemakerleverancier begeleidt artsen in de operatiekamer bij een op de vijf implantaties van pacemakers, en bij vrijwel elke implantatie van een ICD – dat herstelt het hartritme door er een stroomstoot doorheen te jagen. De leveranciers geven de artsen en verpleegkundigen trainingen en workshops. Duitse specialisten vragen, zeg, drie keer om uitleg en dan weten ze het wel. Frankrijk laat productspecialisten niet eens toe in de operatiekamer.

Duitse ziekenhuizen kopen met honderd tegelijk producten, ook dat drukt de kosten, zeggen de fabrikanten. Ziekenhuizen in Nederland zijn slecht georganiseerd, dus de kosten voor offertes en aanbestedingen zijn hoger, de benzinekosten, de leaseauto’s, noem maar op.

De leveranciers zeggen dat de landen hun eigen verkoop en service regelen omdat artsen nu eenmaal training en ondersteuning in hun eigen taal willen. Ze willen binnen enkele uren hulp als er iets is. Ingewikkelde implantaten als pacemakers, zegt Biermans, moeten in elk land aan aparte eisen en regelgeving worden aangepast. (..)

(..)

Nederlandse ziekenhuizen betalen vooral veel geld, omdat ze ertoe bereid zijn. Fabrikanten weten dat. (..)

(..) Specialisten willen de beste en nieuwste producten, het bestuur stemt ermee in, de zorgverzekeraars vergoeden ze. „Nederlandse ziekenhuizen hebben altijd veel toegelaten qua vernieuwing. Eigenlijk was niets te gek.” Directeur Van de Wateringen van Zimmer: „De laatste ontwikkelingen worden in Duitsland niet eens geïntroduceerd. In Nederland zijn de mogelijkheden daar ruimer voor.”

De leveranciers onderhouden de banden met de specialisten en verpleegkundigen daarom goed.

Via een medewerker van een leverancier zien we een formulier dat toont hoe systematisch leveranciers het ziekenhuispersoneel bewerken. Alle leveranciers zouden met dit soort formulieren werken.

De namen van alle ziekenhuismedewerkers die over de aanschaf van een product kunnen beslissen, worden erop ingevuld en genummerd. Erachter worden ze omschreven. (..)

De leverancier vult voor elke productsoort die hij wil verkopen in wat het doel is dat hij wil bereiken, welke informatie hij verlangt, wat de meest effectieve actie is die kan worden ondernomen, en wie die het best kan uitvoeren. Ze geven de persoonlijke klik tussen hun eigen medewerkers en elke ziekenhuismedewerker een rapportcijfer, van nul tot vier.

(..)

Het ministerie van Volksgezondheid zegt niet bekend te zijn met de markt. Met mededingingsautoriteit NMa zijn ze die in kaart aan het brengen. (..)

(..)

(..)

De Roparun, een hardloopwedstrijd tussen Parijs en Rotterdam voor kankerpatiënten, was in Nederland jarenlang wegbereider van het fenomeen. (..)Door gebruik van sociale media als Facebook en Twitter weten de deelnemers veel sponsors te vinden, aldus Schuyt.

Vooral gezondheidsfondsen maken driftig gebruik van sportevenementen. (..)

Emolife is in Nederland wegbereider van sportevenementen. (..)

(..)

Voor ontwikkelingsorganisaties en natuurorganisaties is het minder eenvoudig een gesponsorde tour- of prestatietocht te organiseren, constateert Cocu. (..)

(..)

M.m.v. Marijke Gijsbers

(..)

(..)

Ondanks de individualisering zijn familiebanden in Nederland niet losser geworden. Liefbroer: “Mensen doen iets, zeggen ze, omdat ze het zelf willen en niet omdat dit voorgeschreven wordt door de familie, de kerk, door andere gezagsdragers. Maar dat betekent niet dat ze geen invloed ondergaan van wat mensen en instellingen om hen heen denken.

“Hoewel we tegenwoordig minder dan vroeger afhankelijk zijn van familie, is de betekenis van familiebanden eerder toegenomen. In een tijd van individualisering hebben we minder vastigheid. Door ontkerkelijking en verzwakking van het verenigingsleven hebben mensen minder institutionele banden. En familierelaties zijn de enige die blijvend geactiveerd kunnen worden. Die met vrienden kunnen kortstondig of duurzaam zijn. Uit de NKPS blijkt dat mensen als ze in crisissituaties zitten, vrijwel altijd kunnen terugvallen op familie. Die is op zulke momenten een belangrijke bron van steun.”

Ouders hebben nog steeds invloed op de voorkeuren van hun kinderen. Liefbroer: “De leeftijd waarop mensen kinderen krijgen, is in het algemeen opgeschoven. Toch krijgen kinderen van ouders die vroeg aan kinderen begonnen, zelf ook relatief vroeg hun eerste kind. Dat verband is zelfs wat sterker geworden. Ik denk dat dit het gevolg is van de anticonceptie. Jongere generaties hebben veel meer controle over het tijdstip van kinderen krijgen en hun gedrag zal dus sterker overeen komen met hun voorkeuren dan bij de oudere generaties. Maar als hun voorkeuren voor een deel zijn overgedragen door hun ouders, zul je die terugzien.”

Ouders hebben ook invloed op de school- en beroepskeuze van de kinderen. “Als je ouder hoog is opgeleid, is de kans dat jij ook hoger opgeleid bent groter dan wanneer je ouder lager is opgeleid. Dat verband is in de loop der tijd wel afgenomen, maar die afname, en daarmee de sociale mobiliteit, lijkt een beetje te stagneren.”

Verder geldt nog steeds: soort zoekt soort. “Vroeger hing partnerkeuze sterk samen met de maatschappelijke positie van de ouders. Je trouwde met iemand die ongeveer uit hetzelfde milieu kwam als zij. Nu is die keuze veel meer gebaseerd op het opleidingsniveau van de betrokkene zelf. Opleidingshomogamie, zoals het in jargon heet, voorkeur voor een partner met een vergelijkbaar diploma, is sterk. De Deense socioloog Gosta Esping-Andersen heeft zich hiermee beziggehouden en ziet een verontrustende trend.”

“Een hoog opgeleide man en een hoog opgeleide vrouw zijn vaak allebei carrièregericht en daardoor wordt hun gezamenlijke inkomen heel hoog. Aan de onderkant van de opleidingspiramide kiezen twee laag opgeleide partners nog heel vaak voor het kostwinnersmodel, waarin de vrouw niet of bijna niet werkt. Dat betekent dat zij een relatief laag inkomen hebben. Door al die keuzes van hoog en laag opgeleide vrouwen, die versterkt worden door homogamie, worden de inkomensverschillen tussen huishoudens nu veel groter dan ze in het verleden waren. Zulke demografische keuzes hebben rechtstreekse consequenties voor de mate van ongelijkheid in de samenleving.”

(..)

Er zijn wel voorwaarden aan verbonden. De organisatie krijgt het komende decennium 10 miljoen dollar per jaar, mits ze ieder jaar eenzelfde bedrag weet op te halen bij nieuwe, internationale donoren. Zo wil Soros de organisatie dwingen minder afhankelijk te zijn van Amerikaanse donoren en haar netwerk uit te breiden.

„Momenteel komt ongeveer 70 procent van onze donaties uit de Verenigde Staten”, zegt HRW-directeur Kenneth Roth telefonisch vanuit New York, waar het hoofdkantoor is gevestigd. (..)

(..)

Gettovorming in Nederland valt mee, aldus Gwen van Eijk. Maar arme mensen in een gemengde wijk trekken zich niet op aan rijke medebewoners. Hooguit kijken ze naar elkaar.

(..)

Van Eijk promoveerde vrijdag cum laude aan de TU Delft op een vergelijkende studie van drie Rotterdamse wijken. (..)

In die drie buurten bracht Van Eijk de netwerken van 382 Rotterdammers in kaart. (..)

Gettovorming is in Nederland niet zo ver voortgeschreden dat mensen alleen mensen kennen in hun eigen buurt. In de drie onderzochte wijken woont gemiddeld maar één op de zes leden van een persoonlijk netwerk – 16 procent – in de buurt. (..)

(..) Waardevolle relaties, die je verder helpen in het leven, ontstaan via studie, werk en, in mindere mate, verenigingen.”

(..)

Eigenlijk luidt Van Eijks conclusie: soort zoekt soort, ook in een gemengde wijk. (..)

(..) Het werk, waar kansrijke mensen relaties vormen, is bij uitstek een sociaal-economisch gesegregeerde plek.”

(..)

Naar aanleiding van alle politieke retoriek over krachtwijken en prachtwijken zei de socioloog Godfried Engbersen: je moet niet werken aan wijken, je moet werken aan mensen. Zorg voor werk en onderwijskansen. (..)

(..)

(..)

Sociaal psychologe Aafje Brandt (32) promoveerde afgelopen week aan de Radboud Universiteit in Nijmegen op een onderzoek naar de invloed van wat mensen elkaar vertellen over een derde persoon, zonder dat diegene aanwezig is.

(..) Eerder onderzoek wees uit dat in ongeveer 70 procent van de conversaties mensen expliciet of terloops informatie verspreiden over personen die niet bij het gesprek aanwezig zijn.

(..) Brandt ontdekte dat informatie van anderen een veel sterkere invloed heeft op het beeld dat we van iemand vormen, dan de informatie die iemand over zichzelf geeft. (..)

Dat geldt echter niet als iemand zichzelf negatieve eigenschappen toedicht; dan wordt informatie van de persoon zelf even zwaar gewogen als die van anderen. (..)

Volgens Brandt is het brein heel goed in staat mogelijke drijfveren van de bron te detecteren. Maar dat wil niet zeggen dat die informatie altijd goed wordt meegewogen in het beeld dat we vormen.(..)

Het is een principe dat ook bekend is uit de reclame: de informatie over de betrouwbaarheid van de bron is sneller vergeten dan de inhoud van de boodschap. (..)

Wie zichzelf bijvoorbeeld in zijn carrière vooruit wil helpen ten koste van een ander kan daar dus handig gebruik van maken. (..)

Een door een gerucht beschadigde reputatie is niet zo gemakkelijk te herstellen, ontdekte Brandt in het laatste onderdeel van haar onderzoek. ‘Als een beeld zich eenmaal heeft genesteld in ons geheugen, is het moeilijk die associatie te wissen, ook al weet je op een beredeneerd niveau dat de informatie niet klopt.’

(..)

Zo werkt het bijvoorbeeld ook met sporters die worden verdacht van dopinggebruik, of politici die elkaar voor leugenaar uitmaken. Is het beeld eenmaal ontstaan, dan heeft ontkennen bijna geen zin, omdat je daarmee opnieuw de aandacht vestigt op de vermeende doping of leugen.

De beste remedie volgens Brandt: zwijg en probeer de aandacht op iets anders te vestigen. (..)

Hoewel collega’s er afkeurend naar kijken, is een beetje slijmen bij de baas dé manier om dingen voor elkaar te krijgen. Als je de regels maar respecteert.

(..)

Roos Vonk, hoogleraar sociale psychologie aan de Nijmeegse Radboud Universiteit deed onderzoek naar slijmgedrag en concludeerde dat slijmen werkt. ‘Als we allemaal zouden zeggen wat we denken, dan is de gezelligheid al snel ver te zoeken’, zegt Vonk.

(..)

(..) ‘Buitenstaanders die slijmgedrag waarnemen hebben het direct in de gaten. Maar degenen om wie het gaat, de slijmjurk en de beslijmde, weten van niets. Zij zitten samen in een zogenoemde autistische samenzwering, die beiden tot voordeel is.’

(..)

Vonk kon uit haar onderzoek ook afleiden welke slijmmethoden het beste werken. ‘Als je slijmt, doe dat dan bij iedereen’, zegt Vonk. ‘Mensen kunnen het bijna vanuit hun ruggemerg aanvoelen als je alleen naar boven slijmt. (..)

Daarnaast is het gunstig om een slijmsaldo op te bouwen. ‘Als je verwacht dat je in de toekomst iemand om een gunst wilt vragen, kun je het beste al vroeg beginnen met slijmen’, zegt Vonk. ‘Het valt namelijk erg op als je iemand eerst een complimentje maakt en daarna gelijk om een gunst vraagt. Als je dat veel later doet is de band inmiddels opgebouwd en is de kans dat je je zin krijgt groter.’

Zeer effectief is indirect slijmen. Vonk: ‘Zeg niet tegen de baas zelf dat je hem zo aardig vindt, maar laat het terloops vallen bij zijn secretaresse. Die vertelt het door, waarna jij onopvallend in een goed blaadje komt te staan.’

(..)

Maar slijmen is volgens Vonk veel breder dan dat. ‘Het is een vorm van wat in de psychologie ingratiation wordt genoemd, een term waarmee je alle gedrag aangeeft, of het nu oprecht is of niet, om door anderen aardig gevonden te worden.’

(..)

Het onderzoek ‘The Slime Effect’ stamt uit 1998 en werd gepubliceerd in het Journal of Personality and Social Psychology.

Dat die lobby geen verzinsel is van complotdenkers maar een vertegenwoordiger van vlees en bloed heeft, bleek gisteren. Voormalig directeur Hein Blocks van de Nederlandse Vereniging van Banken (NVB) mocht vertellen over zijn rol in de jaren voorafgaand aan de kredietcrisis.

Blocks ‘houdt niet zo’ van het woord lobby, maar gaf toe dat hij zeer goed de weg wist in Den Haag. En dat hij ook wist hoe een goede lobby werkt. Tip: bij Kamerleden moet u niet zijn, want als het wetsvoorstel dat stadium heeft bereikt, is het al te laat. Nee, het ambtelijk apparaat van Financiën, daar moet u wezen. ‘We hadden een intensieve relatie.’

Dat was voorzitter Jan de Wit van de parlementaire onderzoekscommissie naar de kredietcrisis ook al opgevallen. Bij de wetswijziging die securitisatie mogelijk maakte (verpakken van hypotheken), bleek de memorie van toelichting allerlei teksten te bevatten uit de pen van de NVB. Letterlijk!

(..)

(..)

Zo goed als de contacten waren binnen het ministerie van Financiën, zo matig ging het bij de leden van de Tweede Kamer. De kennis en kunde op het ministerie waren prima, zei Blocks. ‘Maar van de Kamer had ik een iets minder hoge dunk.’ Zodra hij bij een jaarlijkse bijeenkomst met de fractiespecialisten ook maar iets afweek van de grote lijn in een betoog, ‘deed bijna niemand meer aan de discussie mee’. Hij suggereerde dat de Kamerleden het onderwerp ‘niet sexy’ vonden.

Dat beeld is in lijn met wat oud-Kamerleden vorige week zeiden tegen de commissie, namelijk dat de bankenregels minder interessant waren omdat je er niet mee kon scoren in De Telegraaf.

(..)

‘Er speelt wel iets anders. Vroeger was het een trofee als je op Hyves meer dan 200 vrienden had. Dat is niet meer zo. Onze generatie vraagt zich af wat je met die vrienden moet met wie je een keer toevallig in een vliegtuig hebt gezeten. Dus gaan we defrienden. Ontvrienden.’

Ontvrienden, doe jij dat ook?

‘Ja, een poosje geleden alweer. Ik had erover gelezen. Een van onze trendfilters kwam ermee. De behoefte aan al die contacten bleek af te nemen. De trend is minder vrienden, maar wel meer kwaliteit.’

Kost het je geen moeite om vrienden af te stoten?

‘Helemaal niet. En ik ben niet de enige. Een jaar geleden startte Burger King een actie op Facebook. Als je tien vrienden weggooide, kon je een gratis Whopper halen. Dat was een belachelijk groot succes.’

(..)

Ze noemen zichzelf Leading Lady’s, Flunch (Female Lunch) of Salomé – de club voor sigaar rokende businessvrouwen. Ze ontmoeten elkaar in het Hilton, Le Garage of Hotel de l’Europe. Ze kleden zichzelf in een onberispelijk, maar vrouwelijk zakenkostuum. Om hun hals dragen ze imposante, modieuze sieraden. En mannen? Die nodigen de meeste clubs vooralsnog zelden uit voor hun besloten bijeenkomsten.

(..)

(..)

Het is een dinsdagavond in het Amsterdamse stadsdeel Oud-Zuid, en Vletter-van Dort heeft zojuist in het restaurant Le Garage een lezing gehouden over het nieuwe fenomeen ‘de overheidscommissaris’. Aan de ovale tafel wordt instemmend gereageerd op haar constatering. ‘Ik voorspel dat over een jaar nóg minder vrouwen in de top zitten’, zegt ze.

Het verbrijzelen van het glazen plafond gaat niet vanzelf, vinden de meesten. ‘Je moet op de doorstroom van vrouwen blijven hameren’, zegt Els de Wind, partner van Van Doorne Advocaten, lid van de Ronde Tafel en mede-oprichtster van het informele Flunch; een club van vijftig vrouwen die in Amsterdam werken en elkaar maandelijks ontmoeten. Onder het motto ‘Vrouwen moeten vrouwen helpen’ weten ze elkaar te vinden.

Met resultaat.

Zo lobbyden Heleen Mees (columniste en oprichtster van Women on Top) en Mirjam de Blécourt (partner van advocatenkantoor Baker en McKenzie en mede-oprichter van de Ronde Tafel) voor de invoering van streefcijfers in de top van het bedrijfsleven. Vorige week nam de Tweede Kamer dit mede door hen geschreven plan aan.

Tweehonderd andere vrouwen toonden op een andere wijze hun ongeduld: trokken ze er vorig jaar nog een vies gezicht bij, onlangs onderschreven ze een pleidooi voor de invoering van quota in raden van toezicht en commissarissen.

(..)

(..) ‘In Nederland werd er lange tijd laagdunkend over gedaan’, zegt Carolien Kattenpoel Oude Heerink van OSR Juridische Opleidingen. Maar sinds enkele jaren ziet ze een opleving. Sommige netwerken richten zich meer op een doorbraak in de vrouwenzaak, andere vrouwen zoeken elkaar op om van elkaar te leren en om te netwerken.

OSR is verantwoordelijk voor de organisatie van diverse vrouwennetwerken in de juridische wereld en vroeg De Blécourt en Marry de Gaay Fortman (partner bij advocatenkantoor Houthoff Buruma en nummer 126 in de Volkskrant top-200 van invloedrijke Nederlanders) vijf jaar geleden om deze Ronde Tafel voor topadvocates op te richten. ‘In de VS zijn vrouwennetwerken al jaren gewoon en heel effectief’, zegt ze. (..)

(..)

‘We zijn niet zo van de barricaden’, verklaart Monika Milz, directeur communicatie bij de Rabobank. ‘Dat kunnen we ons vanwege onze zware functies ook niet veroorloven.’ Enkele jaren geleden richtte ze de Commissie Rosenblatt op. Deze club – waar mannen wél welkom zijn – was een reactie op de inmiddels legendarische uitspraak van Unilevertopman Morris Tabaksblat dat hij graag vrouwen in de top van het bedrijfsleven zou willen hebben, maar dat ze er niet zijn. Met behulp van elf andere ‘Rozenbladeren’ – onder wie Angelien Kemna (directielid bij APG, belegger van pensioenfonds ABP), Alexandra Cook-Schaapveld (tot voor kort in dienst bij de bank RBS) en Jacqueline Rijsdijk (verzekeraar ASR) – wilde ze laten zien dat het vrouwelijk talent er wel degelijk is. (..)

(..)

Het is niet altijd makkelijk, dat beamen ook de dames van Flunch een paar dagen later tijdens een lunch in het Amsterdamse café Oud-Zuid. Maar het is zeker niet alleen kommer en kwel, zegt Gabrielle Reijnen van RBS. ‘Het is gewoon erg leuk met elkaar.’

Al genietend van een vijgen tarte tartin met blauwschimmelkaas en een glaasje witte wijn is een zestal bijeengekomen om de journalistes te vertellen over hun netwerk. ‘Na een Flunch-afspraak ben ik altijd helemaal opgeladen’, zegt Fiona de Vilder, manager van de aan het Amstel Hotel verbonden Amstel Club. (..)