(..)

Eén gat in het wetsvoorstel werd openlijk besproken, zonder dat de Kamer aanstalten maakte het te dichten. Er wordt niets geregeld voor provinciale en lokale partijafdelingen, volgens minister Spies omdat de rijksoverheid geen jurisdictie heeft. Het gevolg is dat een gift die via een lokale afdeling op het landelijk partijkantoor binnenkomt niet onder de nieuwe wet valt. Alleen als eenmaal is gebleken dat een partij zo’n achterommetje heeft gebruikt kan het Rijk herhaling voorkomen, zei Spies.

Maar Geert Wilders werft al geruime tijd fondsen in de VS. En daarbij gaat het niet om „een paar eurootjes”. De conservatieve islamcriticus Daniel Pipes uit Philadelphia vertelde deze krant anderhalf jaar geleden dat hij „een bedrag van zes cijfers” voor Wilders had opgehaald. (..)

(..) Alleen die avond kwam er al een bedrag van vijf cijfers binnen, 75.339 dollar, aldus de recentste belastingaangifte (over 2009) van het David Horowitz Freedom Center. De neoconservatief Horowitz, een relatie van ex-vicepresident Cheney, is een van de actiefste aanhangers van Wilders in de VS.

Hoeveel geld Wilders zelf aan deze avond overhield blijkt niet uit de aangifte; Wilders wilde vanochtend niet reageren. De kosten (zoals maaltijden en zaalhuur) van de avond liepen volgens de aangifte op tot ruim 50.000 dollar. Het betekent dat hij in de VS gemakkelijk 25.000 dollar per avond kan verdienen.

Het is ongebruikelijk dat een buitenlandse politicus dit potentieel heeft. Een gemiddeld Congreslid is al zeer content als hij zo’n bedrag met één diner ophaalt. Uit de aangifte van Horowitz blijkt dat deze in 2009 op vijf andere donoravonden gemiddeld 22.000 dollar per keer ophaalde. En het ligt erg voor de hand dat Wilders dankzij Fitna in 2009 veel lucratievere diners bijwoonde. (..)

(..)

(..)

(..)

China heeft in 2011 voor het eerst meer patenten aangevraagd dan de Verenigde Staten en Japan, meldt Thomson Reuters, een internationaal bureau gespecialiseerd in wetenschappelijke en technische informatie. Het aantal wetenschappelijke publicaties van Chinese onderzoekers groeide tussen 1998 en 2008 van 20.000 naar 112.000.

“Die kwantiteit is nog geen kwaliteit”, reageert Luc Soete, hoogleraar Internationale economische betrekkingen aan de Universiteit van Maastricht en erkend innovatiedeskundige. “Als we kijken welke wetenschappelijke artikelen het meest geciteerd worden, een meer kwalitatieve maat, dan zit China nog lang niet aan de top. Iets dergelijks geldt voor octrooien. De meest gebruikte, die licentie-inkomsten opleveren, zijn niet de Chinese.”

Bovendien is in de lijst van meest innovatieve ondernemingen van Thomson Reuters geen enkel Chinees bedrijf opgenomen. Soete: “Het vernieuwende onderzoek speelt zich af in staatsuniversiteiten en in gespecialiseerde instituten van de overheid, zoals de bekende wetenschapsparken.”

Een centraal geleid systeem heeft bepaalde voordelen. (..)

Dergelijke megaprojecten vergen op langere termijn duurzame investeringen in grootschalige apparatuur en experimenten, en daar werkt een top-down benadering goed, zegt Soete. (..)

(..)

(..)

Er bestaan in China ook belangrijke culturele barrières voor innovatie: de gezamenlijke erfenis van Confucius en Mao Zedong. Soete: “Neem de traditie van respect voor gewoonten, ouderen en hoger geplaatsten. Dat confuciaanse conformisme is na de revolutie bestendigd door autoritair bestuur en is fnuikend voor individuele creativiteit. Gezagsgetrouwheid staat wetenschappelijke doorbraken in de weg. (..)

Ondernemers en wetenschappers durven niet radicaal anders te zijn. (..)

(..)

(..)

(..) Het vestigen van de islamitische staat ‘van bovenaf’ – door een revolutie of een al dan niet democratische coup – was dertig jaar geleden een belangrijk onderdeel van de ideologie van de politieke islam, maar nu niet meer. Reeds in de jaren tachtig is een proces begonnen van islamisering ‘van onderaf’, door burgerlijk initiatief. (..) Verwijzingen naar de Koran en de profeet werden in de jaren vijftig en zestig weggelachen, maar zijn nu standaard. (..) Deze revolutie is niet opgelegd door een elite of ophitsende imams, maar wordt breed gedragen door de hele bevolking. Dit verklaart dat de Arabische wereld al decennialang in allerlei enquêtes en rapporten hoog scoort in twee wensen: democratie en islam (sharia). Dat lijkt voor veel westerlingen tegenstrijdig, maar is het niet. De islam staat voor een authentieke manier om invulling te geven aan een leven dat blootstaat aan corruptie, armoede en immoraliteit. Democratie staat voor zeggenschap over dat leven.

(..) Het probleem is niet wat de nieuwe politici zullen doen, maar hoe ze het zullen doen. Het venijn zit in het morele gezag dat de islam heeft verkregen in de afgelopen decennia.

(..) Dan zijn politieke tegenstanders geen opponenten of domoren meer, maar ketters en afvalligen. Dit vervuilt de politiek op een wijze die zeer onverkwikkelijk kan zijn.

(..)

Maurits Berger is hoogleraar Islam in het contemporaine Westen op het Instituut voor Religieuze Studies aan de Universiteit Leiden, senior onderzoeker aan het Instituut

Clingendael en hoofdredacteur van het Tijdschrift voor Religie, Recht en Beleid.

(..)

(..)

Bij minister Ivo Opstelten van Veiligheid en Justitie zijn de afgelopen weken volgens ingewijden meerdere sollicitatiebrieven binnengekomen, maar alleen naar de brief van Rinnooy Kan is serieus gekeken als alternatief voor droomkandidaat Donner.

(..)

Op 20 oktober meldde NRC Handelsblad dat een substantieel deel van de 54 staatsraden ‘een voortreffelijk alternatief’ zag in Alexander Rinnooy Kan. (..)

(..) mist wezenlijke praktijkervaring in parlement of kabinet (politiek). (..)

(..)

Naar verluidt heeft het grote bedrijfsleven de minister-president deze zomer over de streep getrokken om niettemin voluit voor de euro te kiezen, ook vóór de camera. (..)

(..)

Het gevoeligste gespreksonderwerp met president Obama is vermoedelijk niet de euro geweest, maar de onheilspellende ontwikkelingen in Syrië en Iran. Zoals centrale banken en ministeries in Europa in het geheim allerlei scenario’s voorbereiden voor de euro, zo verkent Obama zijn opties in het Midden-Oosten. Om alle wegen open te houden, moet hij zich vooraf verzekerd weten van de steun van zijn bondgenoten, ook voor de minst wenselijke route. (..)

De onderzoekers schrijven vandaag in de opiniebijlage van deze krant dat Nederlanders juist radicaal van mening verschillen over de gewenste strafmaat en strafkeuze. De verschillen zijn zo groot dat er voor iedere denkbare strafkeuze, mild én streng, steun is maar ook weerstand. Van een breed draagvlak voor strenger straffen en dus voor het beleid van Teeven is geen sprake.

Uit het onderzoek blijkt dat de taakstraf bij de burger verrassend populair is. Gevraagd om twaalf delicttypen te bestraffen, legt hij de taakstraf het vaakst op – ook bij zedendelicten. De Tweede Kamer ging juist onlangs akkoord met een voorstel van Teeven om de ‘kale taakstraf’ bij ernstige gewelds- en zedenmisdrijven af te schaffen. De onderzoekers concluderen dat de burger daaraan dus geen behoefte heeft.

Veel media namen deze week de strekking van het persbericht van Justitie – „Bevolking steunt strenger straffen” – over. (..)

(..)

Dat moet haast wel tot nepotisme en zelfgenoegzaamheid hebben geleid. Tot groeiende irritatie bij andere partijen. Die de aanhoudende PvdA-dominantie, nu 15 van de 45 zetels, ongetwijfeld als een van de grootste problemen van de stad zien.

(..)

Die onvoorziene uitkomst van een enquête van de gemeentelijke dienst Onderzoek en Statistiek, in opdracht van de Volkskrant, verklaart meteen waarom het er in de Stopera doorgaans braaf aan toe gaat.

Polemiseren is in de Amsterdamse politiek een vrijwel uitgestorven fenomeen, met aanschurken tegen de PvdA is meer te bereiken. (..)

(..)

In de Stadsschouwburg van Amsterdam was gisteren het symposium ‘De staat van Nederland’ georganiseerd, speciaal voor journalisten. Een van de sprekers was Willem Schinkel, universitair docent theoretische sociologie aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Hij had het over het populisme.

Hoe het populisme zich kon handhaven, luidde een van zijn vragen, terwijl veel van haar claims bewijsbaar onjuist zijn. Dat komt, zei Schinkel, doordat het in de politiek helemaal niet om de waarheid gaat, maar om andere dingen, zoals macht en charisma. Maar waarom prikten de media daar dan niet doorheen? Omdat het volgens Schinkel ook in de media niet om de waarheid gaat, maar om de hoeveelheid verkochte kranten en de kijkcijfers.

Dat was, indien juist, een tamelijk ontluisterende analyse.

Over zijn eigen vak, de wetenschap, liet Schinkel zich niet uit. De kern daarvan is het weten, het zoeken naar de waarheid, dus als daar de waarheid ook al niet meer voorop staat, kun je er beter mee kappen.

(..)

Een wetenschapper, niet per se op zoek naar de waarheid, maar eerder naar de entertainmentfactor van wetenschap en het pleasen van de kennisconsument. Een academische populist. Daarin van harte ondersteund, gestimuleerd en zeker niet doodgecheckt door ons, van de krant.