Het Zweedse bureau voor vredesonderzoek Sipri heeft voor het eerst onderzocht hoe de transporten van wapens en materialen voor illegale wapenproductie verlopen. (..) Sipri keek alleen naar berichten waarbij schepen groter dan 100 ton betrokken waren.

(..)

(..) En dat terwijl de Duitse vloot maar 7 procent van de wereldhandelsvloot uitmaakt.

Tot enkele jaren geleden transporteerden Noord-Korea en Iran bijvoorbeeld hun materialen die kunnen worden gebruikt voor de productie van atoomwapens nog met eigen schepen. Sinds 2010 gebeurt dat alleen nog met schepen uit onverdachte landen, zoals Duitsland.

(..) Duitse schepen zijn vaak containerschepen, en die vormen een risico. (..)

Een andere verklaring zijn de routes die Duitse schepen varen: vaak van Latijns-Amerika naar het Midden-Oosten of van Azië naar West-Europa. In de eerste vervoersstroom mengen drugs en wapens zich moeiteloos met de vrachten. In de tweede wil nog wel eens Noord-Koreaans spul zitten bestemd voor Iran, met name vanuit China.

Een derde verklaring is de eigendom van de Duitse schepen. Het gaat vaak niet om rederijen, maar om financiële instellingen die beleggen in fiscaal-vriendelijke scheepsvennootschappen. (..) Zo vaak bleken drugstransporten en illegale wapentransporten naar conflictgebieden of naar door handelsembargo’s getroffen landen samen te gaan, dat Sipri het maar opgaf die nog te scheiden.

(..)

In de zestig jaar tussen 1948 en 2008, de ’gouden eeuw’ van de babyboomers, nam het bruto binnenlands product (bbp) van Nederland toe met een factor van bijna 8. Dat komt neer op een economische groei van 3,5% per jaar. Omdat de bevolking ook fors toenam (van bijna 10 naar ruim 16 miljoen), was de stijging van het inkomen per hoofd van de bevolking geringer, maar nog altijd een historisch ongekende 2,5% per jaar. Ter vergelijking: in de echte Gouden Eeuw, die overigens net als die van nu veel minder dan honderd jaar duurde, steeg het inkomen per hoofd naar schatting met slechts een half procent per jaar.

De periode van stagnatie, waar we sinds2008 inzitten, heeft drie oorzaken. De eerste is dat de beroepsbevolking nauwelijks tot niet meer groeit. We halen wel heel egoistisch Polen naar Nederland, maar die migratie gaat ten koste van Polen zelf, want daar krimpt de bevolking. Een moderne vorm van het bestelen van je buren. (..)

(..)

(..)

Eén gat in het wetsvoorstel werd openlijk besproken, zonder dat de Kamer aanstalten maakte het te dichten. Er wordt niets geregeld voor provinciale en lokale partijafdelingen, volgens minister Spies omdat de rijksoverheid geen jurisdictie heeft. Het gevolg is dat een gift die via een lokale afdeling op het landelijk partijkantoor binnenkomt niet onder de nieuwe wet valt. Alleen als eenmaal is gebleken dat een partij zo’n achterommetje heeft gebruikt kan het Rijk herhaling voorkomen, zei Spies.

Maar Geert Wilders werft al geruime tijd fondsen in de VS. En daarbij gaat het niet om „een paar eurootjes”. De conservatieve islamcriticus Daniel Pipes uit Philadelphia vertelde deze krant anderhalf jaar geleden dat hij „een bedrag van zes cijfers” voor Wilders had opgehaald. (..)

(..) Alleen die avond kwam er al een bedrag van vijf cijfers binnen, 75.339 dollar, aldus de recentste belastingaangifte (over 2009) van het David Horowitz Freedom Center. De neoconservatief Horowitz, een relatie van ex-vicepresident Cheney, is een van de actiefste aanhangers van Wilders in de VS.

Hoeveel geld Wilders zelf aan deze avond overhield blijkt niet uit de aangifte; Wilders wilde vanochtend niet reageren. De kosten (zoals maaltijden en zaalhuur) van de avond liepen volgens de aangifte op tot ruim 50.000 dollar. Het betekent dat hij in de VS gemakkelijk 25.000 dollar per avond kan verdienen.

Het is ongebruikelijk dat een buitenlandse politicus dit potentieel heeft. Een gemiddeld Congreslid is al zeer content als hij zo’n bedrag met één diner ophaalt. Uit de aangifte van Horowitz blijkt dat deze in 2009 op vijf andere donoravonden gemiddeld 22.000 dollar per keer ophaalde. En het ligt erg voor de hand dat Wilders dankzij Fitna in 2009 veel lucratievere diners bijwoonde. (..)

(..)

(..)

(..)

China heeft in 2011 voor het eerst meer patenten aangevraagd dan de Verenigde Staten en Japan, meldt Thomson Reuters, een internationaal bureau gespecialiseerd in wetenschappelijke en technische informatie. Het aantal wetenschappelijke publicaties van Chinese onderzoekers groeide tussen 1998 en 2008 van 20.000 naar 112.000.

“Die kwantiteit is nog geen kwaliteit”, reageert Luc Soete, hoogleraar Internationale economische betrekkingen aan de Universiteit van Maastricht en erkend innovatiedeskundige. “Als we kijken welke wetenschappelijke artikelen het meest geciteerd worden, een meer kwalitatieve maat, dan zit China nog lang niet aan de top. Iets dergelijks geldt voor octrooien. De meest gebruikte, die licentie-inkomsten opleveren, zijn niet de Chinese.”

Bovendien is in de lijst van meest innovatieve ondernemingen van Thomson Reuters geen enkel Chinees bedrijf opgenomen. Soete: “Het vernieuwende onderzoek speelt zich af in staatsuniversiteiten en in gespecialiseerde instituten van de overheid, zoals de bekende wetenschapsparken.”

Een centraal geleid systeem heeft bepaalde voordelen. (..)

Dergelijke megaprojecten vergen op langere termijn duurzame investeringen in grootschalige apparatuur en experimenten, en daar werkt een top-down benadering goed, zegt Soete. (..)

(..)

(..)

Er bestaan in China ook belangrijke culturele barrières voor innovatie: de gezamenlijke erfenis van Confucius en Mao Zedong. Soete: “Neem de traditie van respect voor gewoonten, ouderen en hoger geplaatsten. Dat confuciaanse conformisme is na de revolutie bestendigd door autoritair bestuur en is fnuikend voor individuele creativiteit. Gezagsgetrouwheid staat wetenschappelijke doorbraken in de weg. (..)

Ondernemers en wetenschappers durven niet radicaal anders te zijn. (..)

(..)

(..)

Maar in Brussel zijn er weinig mensen zijn die zich hierom druk maken. (..)

Volgens de Portugese nationale bank liep 69,3 procent van de directe investeringen van Portugese bedrijven in het buitenland in de eerste 11 maanden van 2011 via Nederland. Conglomeraten beïnvloeden met geldstromen tussen winstgevende en verlieslijdende dochters overal ter wereld, de belastingen die ze in diverse landen moeten betalen. Ook laten ze dochters diensten aan elkaar factureren voor soms bizarre bedragen. Inspecteurs vonden ooit balpennen uit Trinidad die 8.500 dollar kostten. Op de meeste transacties hebben inspecteurs echter nauwelijks zicht.

(..) Volgens accountantskantoor Deloitte is Nederland een beter vestigingsland voor grote bedrijven dan Zwitserland. (..) Meer dan 1.700 Amerikaanse grote bedrijven hebben hun hoofdkwartier in Nederland. Vandaar dat president Barack Obama Nederland in 2009 op een lijst ’belastingparadijzen’ zette die hij wilde aanpakken. (..)

De hulporganisatie Action Aid trok de gangen van honderd beursgenoteerde bedrijven in Londen na, en constateerde dat die 1.330 dochters in Nederland hebben, vanwege de belastingen. Alleen de Amerikaanse staat Delaware had er meer. (..)

(..)

Nederland verdient aan deze rol als „knooppunt in het financiële verkeer” geen grof geld. Kantoortjes van multinationals in Nederland zijn vaak klein en betalen amper belasting. Staatssecretaris Frans Weekers (VVD) zei in 2010 dat het om 1 miljard euro aan inkomsten per jaar ging, plus een bloeiende adviessector waar consultants en toeleveranciers 500 miljoen euro aan „vergoedingen” verdienen. De situatie corrigeren is dus meer een politiek besluit dan een financiële aderlating. Wat het Portugese geval extra wrang maakt, is dat het zijn eigen belastingparadijsje Madeira – eens geliefd bij telecombedrijven vanwege de lage btw-tarieven – recentelijk onder Europese druk ontmanteld heeft.

(..)

(..)

Onderzoek naar Ergenekon begon in 2007 na de ontdekking van een verzameling handgranaten en documenten in het huis van een gepensioneerde generaal. Dat was het moment dat de meestbesproken samenzweringstheorie in dit land voorpaginanieuws werd en de arrestaties begonnen. (..)

„Die Diepe Staat bestond wel degelijk”, zegt schrijver/onderzoeker Gareth Jenkins, die uitgebreid onderzoek deed naar het Ergenekon-netwerk. (..) De Ergenekon-rechtszaak wordt gebruikt om een rekening te vereffenen met de oude elite. En terwijl wordt afgerekend met die Diepe Staat, wordt er plaats gemaakt voor een nieuwe Diepe Staat die zich bedient van even ondoorzichtige methoden.”

(..)

Jenkins verwoordt een veelgehoorde vrees in het Turkije van vandaag. Hij en vele anderen vermoeden dat de aanklagers in het Ergenekon-proces worden gestuurd door de invloedrijke en geheimzinnige beweging van de Turkse islamgeleerde, imam, dichter en schrijver van tientallen boeken Fethullah Gülen. De prediker vluchtte in 1998 van Turkije naar de Amerikaanse staat Pennsylvania toen aanklagers hem wilden vervolgen omdat hij het secularisme in Turkije omver zou willen werpen. Die samenzweringstheorie werd in 2006 onder een nieuw politiek gesternte door een Turkse rechtbank verworpen. Maar Gülen blijft naar eigen zeggen om gezondheidsredenen in Amerika.

(..) Tolerantie is zijn codewoord.

In een opiniepeiling van het blad Foreign Policy werd Fethullah Gülen in 2008 nog verkozen tot de meest invloedrijke intellectueel ter wereld. Zijn beweging heeft in 140 landen scholen en instituten waarin zijn missionarissen welzijnswerk, onderwijs en de interculturele dialoog promoten.

Het vermoeden dat zijn beweging de Turkse justitie aanstuurt, wordt gevoed door de arrestatie van vooraanstaande schrijvers die kritische boeken over zijn beweging schreven. De meest prominente is de journalist Ahmet Sik die een jaar geleden van zijn bed werd gelicht, vlak voor de verschijning van zijn boek Het leger van de Imam. (..)

(..) In een vijfsterrenhotel in Istanbul heeft de beweging deze week een bijeenkomst belegd over antisemitisme in Turkije. Volledig in lijn met het streven naar dialoog tussen de geloven. Achter de tafel zit een van Turkijes rijkste zakenmensen, tevens voorman van de joodse gemeenschap, Ishak Alaton.

(..)

(..)

Of misschien wel omdat met de arrestaties van de hoogste militairen en de bekendste journalisten en de rijkste zakenmensen van het land duidelijk is dat de strijd beslecht is. (..)

(..)

(..)

“Het is een mythe dat Nederlandse nieuwbouwwoningen duur zijn. Het wonen in grote Duitse en Franse stedelijke gebieden als Hamburg, Frankfurt, Munchen, Parijs, Lyon en Nice is zelfs substantieel duurder dan in Rotterdam, Amsterdam of Utrecht”, zegt Friso de Zeeuw, directeur Nieuwe Markten bij Bouwfonds Ontwikkeling.

Uit het onderzoek komt ook naar voren dat de bouwkosten in de drie landen vergelijkbaar zijn.

(..) Ook Nederland laat de eigen schuld niet keuren. ‘De markten zien dat als een teken van kracht’, benadrukt het ministerie van Financiën.

Ook België, Duitsland, Frankrijk en Italië worden binnen de eurozone ongevraagd beoordeeld. (..)

(..) En de financiële markten hebben ze zelf toegang verleend door de mening van de beoordelaars te institutionaliseren. Pensioenbeleggers mogen hun geld alleen steken in als zeer veilig aangemerkte staatspapieren. Basel III – de na de vorige crisis overeengekomen regulering van de banken – maakt nog altijd gebruik van de mening van kredietbeoordelaars om te meten aan welke risico’s banken zich mogen blootstellen.

Een oud-medewerker van Standard & Poor’s noemt het ‘opmerkelijk’ dat de hele wereld blind lijkt te varen op het oordeel van drie kantoren die ook nog eens betaald worden door de instellingen die ze beoordelen. ‘Je zou ze eigenlijk veel meer als adviseurs moeten zien’, zegt de oud-analist.

Ze hebben het niet altijd bij het rechte eind. Het faillissement in 2003 van de Amerikaanse energiereus Enron zagen ze niet aankomen. Ook de val van Lehman Brothers en de IJslandse banken Landsbanki (in Nederland bekend als Icesave) en Kaupthing ontsnapten aan hun voorspellende blik.

En soms zijn ze te laat. Moody’s bleef heel lang volhouden dat Griekse staatsleningen een veilige belegging waren, terwijl de markten, en concurrenten Standard & Poor’s en Fitch, daar al anders over dachten. (..)

Griekenland betaalde, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Nederland en Duitsland, wél voor kredietkeuring: jaarlijks 250- tot 400 duizend euro. (..) Volgens Papanicolaou had Griekenland geen keus. Zonder rating geen geld. Half jaren negentig, ten tijde van de drachme, betaalde Griekenland nog 15 procent rente op de staatsleningen die het uitgaf.

Zeven jaar later werd de Euro ingevoerd. (..) Grieks staatspapier werd een veilige belegging waarover het land nog 5 procent rente betaalde.

(..) ‘Een goede analist bij bijvoorbeeld Standard & Poor’s kan een veelvoud van zijn salaris verdienen als adviseur bij een bank’, zeggen ingewijden. Het gebeurt dan ook regelmatig dat werknemers overstappen naar de lucratievere banken. De City is een carrousel.

Eenmaal in dienst van de bank begeleiden ze bijvoorbeeld een beleggingsproduct naar de beoordeling door een van de drie kredietkantoren. De oud-analist: ‘Ze weten precies waar op gelet wordt. Soms werden zelfs hele meetprogramma’s nagebouwd. En als de adviseur nu ook nog een oud-collega is van de analist, dan gaat die persoonlijke relatie ook meespelen.’

Afgelopen zomer volgde op de afwaardering van de Verenigde Staten door Standard & Poor’s indrukwekkend machtsvertoon van de overheid. Het Openbaar Ministerie kondigde een onderzoek aan naar de beoordelingen van vastgoedportefeuilles. (..)

(..)

Henry Varnum Poor trok in de tweede helft van de 19de eeuw als journalist langs de Amerikaanse spoorwegen. In 1868 publiceerde hij er met zijn zoon de Manual of the Railroads of the United States over, een bijeenraping van de financiële data over de florerende spoorwegindustrie. Binnen korte tijd gingen 2.500 exemplaren van het vuistdikke handboek over de toonbank, voor 5 dollar per stuk.

(..)

Ook Moody’s en Fitch bloeiden in die periode op. Essentieel is dat de investeerder toen betaalde voor het advies. In plaats van zelf de reis naar het Westen te maken en de boeken in te zien, besteedden investeerders dat uit.

Daar kwam in 1970 verandering in met de uitvinding van geavanceerde kopieermachines. De vrees bij de kredietbeoordelaars bestond dat investeerders de vuistdikke rapporten door het kopieerapparaat zouden halen en minder genegen zouden zijn om te betalen. Het verdienmodel stond onder druk. De kantoren gingen op zoek naar een andere manier om geld te verdienen en kwamen uit bij bedrijven en landen in geldnood. Die lieten ze betalen voor de keuring van hun krediet. Immers zonder keuring zouden ze minder makkelijk aan geld komen.

(..)