Dat zegt hij in het boek Affaires DSK, la contre-enquête waaruit Paris Match vandaag voorpubliceert. Maar van een ‘contre-enquête’ (tegenonderzoek) is nauwelijks sprake. Het zijn eerder DSK-monologen, opgetekend door vriend en huisbiograaf Michel Taubmann.

(..)

Zei het kamermeisje ja?

Dat nou ook weer niet, maar hij zag het in haar blik. „DSK ziet er een voorstel in. En hij kan niet weerstaan aan de verleiding van orale bevrediging”, schrijft Taubmann, die ook schrijft dat Diallo de verdwenen BlackBerry van de IMF-topman zou hebben gestolen. De advocaten van Diallo hebben al ontkennend gereageerd.

DSK bevestigt ook dat hij deelnam aan orgieën (‘libertijnse avonden’ heet dat in het boek) en seks had met vriendinnen van kennissen en vrienden uit het Carlton-netwerk in Lille. Maar DSK wist helemaal niet dat het om prostituees ging. „Als iemand je zijn vriendin voorstelt, vraag je niet of het een prostituee is. En als iemand je uitnodigt voor een feestje, vraag je niet naar de factuur. De deelnemers aan dat soort avonden zijn normaal gezien nooit prostituees”, aldus de verdediging van DSK. Dat zijn vrienden naar Washington vlogen met enkele bereidwillige ‘secretaresses’ vond DSK alleen maar prettig. Maar hij bezweert dat zijn losbandige levensstijl verleden tijd is.

(..)

Dit stelt Jan Kamminga die vandaag in Scheveningen afscheid neemt als voorzitter van FmE, de branche-organisatie voor de technische industrie.

(..)

Maar omgekeerd blijkt onbeschoft, ‘normoverschrijdend’ gedrag ook een prima methode om leiderschap af te dwingen. Hoe horkeriger je je namelijk opstelt, des te eerder zullen anderen in jou de natuurlijke leider van het gezelschap herkennen.

Dat blijkt uit een serie experimenten die onderzoekers aan de faculteit Psychologie en Pedagogiek van de Vrije Universiteit Amsterdam hebben uitgevoerd.

(..)

Dit blijkt uit onderzoek van deze krant.

(..)

(..) Naar goed Duits gebruik hield de Nederlander een somber betoog over de economie, het op de pof gekochte herstel in de Verenigde Staten, de risico’s van oplopende inflatie en het gevaar van ongebreidelde steun aan banken en zwakke eurolanden.

(..)

(..) Wellink zegt niets over zijn inbreng van destijds, maar pleit nu wel voor afbouw van de interventies. (..)

Onze vorige minister-president gaat na enkele maanden wachtgeldtijd werken bij het internationale financiële dienstverleningsbedrijf Ernst & Young. Zijn vorige tweede man, Wouter Bos, werkt inmiddels bij KPMG, (..)

(..)

Corruptie in de klassieke vorm: ‘ik geef jou wat en jij betaalt mij terug’ is in onze contreien niet algemeen: geen geld onder de tafel, geen envelopjes. Er loopt altijd wel een bouwbaas of een havendirecteur tussendoor die van wanten weet, maar deze vorm van criminaliteit is hier niet al te gewoon. In plaats daarvan kennen wij ‘belangenverstrengeling’: ik doe iets voor jou en jij doet iets voor mij’. (..)

Dit heeft ertoe geleid dat overal ter wereld ‘gedragscodes’ zijn ontwikkeld om te voorkomen dat publieke kennis op verkeerde wijze ten goede komt aan een enkele private speler in de maatschappij. Obama vaardigde in 2009 een ‘revolving door ban’ uit. Niemand uit zijn naaste omgeving mag binnen twee jaar na vertrek uit zijn regering een baan aanvaarden met de bedoeling er gebruik te gaan maken van zijn regeringservaring.

(..)

Niets van dit alles in Nederland. Hier laten we het aan de ex over te beslissen of een baan wel gepast is of niet. Of aan de werkgever, zoals nu Ernst & Young dat verklaart: „[...] we zullen geen misbruik van zijn netwerk maken. We zullen integer omgaan met de informatie die hij als premier vergaarde”. Wie bepaalt hier wat integer is en wat misbruik?

De Europese Commissie doet dat anders. Een afgetreden Commissaris moet tijdig melden welke functie hij wil gaan aanvaarden. De nieuwe Commissie oordeelt of dat gepast werk is, zich baserend op het oordeel van, voor elk geval, ingestelde ad-hoccommissies.

De Britten gaan nog verder. Zij kennen een Business Appointment System for former Ministers dat vorig jaar al zijn 11e rapport uitbracht (het eerste in 1996-1998). In 2010 rapporteerde het Advisory Committee over zeven ex-ministers met betrekking tot dertien begeerde benoemingen, en oordeelde dat bij tien van die benoemingen beperkende voorwaarden dienden te worden gesteld. Ook 27 hoge ambtenaren werden beoordeeld op 43 benoemingen waarvan er 31 mochten doorgaan, met beperkingen.

(..)

Dr. Michel van Hulten is lector Governance bij Saxion Academie voor Bestuur en Recht.

Maar gezellig was het ook. En zeker historisch: nog nooit hadden de leiders van GroenLinks en SP gesproken op een PvdA-bijeenkomst. (..)

Applaus, natuurlijk. Maar niet zoveel als tijdens de toespraak van Jan Mulder. Begrijpelijk, want Mulder deed wat allerhande opiniemakers al maanden van links vragen: net zo populistisch tekeergaan als rechts, in de aanval, zonder de woorden van de tegenstander over te nemen (linkse hobby’s, islamisering, etcetera). Mulder deed het. Kern van zijn betoog: de ‘nagelbijters’ (links) moeten winnen. Dood aan ‘de vingerlikkers’ (rechts). En: drijf dit ‘tenhemelschreiende kabinet’ de zee in. Een PvdA-lid reageerde opgewonden: „Hulde. Deze man heeft een nieuw conceptgedoogakkoord geschreven!”

Mulder deed nog iets opmerkelijks. Het had bijna iets van een politiek-wetenschappelijk experiment, met als onderzoeksvraag: kun je mensen laten juichen als je beweert dat de politiek moet ophouden goed naar hen te luisteren? Mulder: „Beter naar de mensen luisteren? Moet je niet doen! Dan gaat alles mis.”

Hij ging er lang op door. Oorzaak van de taalfouten? Luisteren naar de mensen. Bovendien trappen politici door dat luisteren in „een schijnbeweging”. Want mensen vinden niet wat ze zeggen en zeggen niet wat ze vinden. En zien jullie wel waar mensen op de televisie naar kijken?! „Ik bedoel te zeggen: het wordt te erg, luister en kijk nergens meer naar, politicus, het wordt de hoogste tijd jouw visie op de maatschappij op te dringen. Op basis van intelligente argumenten, niet op de hersenpan van de gemiddelde burger.”

De zaal ging uit de bol. Hier sprak eens iemand die zei waar het op stond.

Toch viel het niet bij iedereen goed. Toen Tweede Kamerlid Boris van der Ham (D66) hoorde van de woorden van Jan Mulder, zei hij: „Ai!” en sloeg de handen voor de ogen.

(..)

Man, blank, religieus opgevoed, universitair afgestudeerd en corpslid, werkzaam (geweest) bij bedrijfsleven of overheid, actief in gemiddeld tien bijbanen en geboren in het babyboomjaar bij uitstek, 1946. Zie daar de doorsnee vertegenwoordiger van de bestuurlijke elite, zoals die vijf jaar geleden in opdracht van de Volkskrant door TNS Nipo via een enquête in kaart werd gebracht, ter ere van de eerste Volkskrant Top 200.

Nu heeft TNS Nipo opnieuw de bestuurlijke elite gepeild. (..)

Om van een frisse wind te spreken gaat wat ver, maar de bestuurlijke elite van Nederland is gemiddeld iets jonger dan vijf jaar geleden: 59,7 jaar toen, 58,6 jaar nu. Het aantal vrouwen is licht gegroeid van 15 procent tot bijna eenvijfde.

(..)

Het een hangt samen met het ander, want vrouwen in de elite zijn gemiddeld jonger. Een op de vijf vrouwen is jonger dan 50, tegen slechts een op de acht mannen. Er zijn sowieso meer ‘jongeren’ nu: 15 procent van de respondenten is jonger dan 50, tegen 9 procent vijf jaar geleden.

Bijna tweederde komt uit de (lagere) middenklasse, wat de populaire stelling bevestigt dat Nederland een egalitair land is, waarin de top voor iedereen bereikbaar is. Aan de andere kant zijn ‘de betere kringen’ nog altijd bovenmatig goed vertegenwoordigd in de bestuurlijke elite: 2 procent is van adel, 32 procent komt uit de hogere burgerij.

Net als vijf jaar geleden is driekwart gelovig opgevoed: eenderde werd katholiek grootgebracht, bijna eenvijfde hervormd en ruim eentiende gereformeerd, vergelijkbaar met 2006. Ook vergelijkbaar met toen: geen enkele van de 251 respondenten is islamitisch opgevoed. Niettemin vindt de elite zichzelf in grote meerderheid voldoende open staan voor nieuwe mensen en ideeën; meer nog dan vijf jaar geleden. Driekwart vindt ook dat iedereen het maatschappelijk kan maken in Nederland, als hij of zij dat wil.

(..)

De bestuurlijke top van Nederland heeft nog steeds uitstekende contacten. De lijntjes met de politiek zijn kort: meer dan acht op de tien wordt wel eens benaderd door een minister of staatssecretaris over een dossier, van wie ruim een kwart geregeld. Andersom benadert een vergelijkbaar percentage zelf bewindslieden.

Het contact met het Koninklijk Huis is exclusiever: 16 procent zegt geregeld contact te hebben met het koningshuis, 39 procent soms. De bestuurlijke elite treft elkaar geregeld in sociëteit, herenclub of eetclub. Vier op de tien topbestuurders zijn lid van een of meerdere van zulke gezelschappen.

(..)

Het bedrijfsleven rukt op in de top van Nederland ten koste van de (semi-)overheid. Vijf jaar geleden was iets minder dan de helft van de bestuurlijke elite werkzaam in het bedrijfsleven, nu is dat zes op de tien.

Omgekeerd werkt nu ruim eenderde bij de (semi-)overheid, tegen de helft toen. In het bedrijfsleven is nog altijd slechts een op de tien topbestuurders een vrouw, bij de (semi-)overheid inmiddels een kwart. De groei van het aantal vrouwen zit vooral daar.

Actueel na diverse fiasco’s in het toezicht: de bijbanen van de bestuurders. Het is onduidelijk of het door de groeiende kritiek komt, maar gemiddeld heeft de elite nu acht nevenfuncties, een minder dan vijf jaar geleden. Ongeveer eenderde is niet meer actief in zijn of haar hoofdfunctie.

(..)

Een academische studie blijft onontbeerlijk om de top te halen: 85 procent van de elite is afgestudeerd, van wie 18 procent ook is gepromoveerd. Nog iets meer dan vijf jaar geleden zijn rechten (34 procent) en (bedrijfs)economie (30 procent) carrièretechnisch de beste studies. In het bedrijfsleven gaat (bedrijfs)economie aan kop voor rechten, bij de overheid is het andersom. Op grote afstand volgen bedrijfskunde, politicologie, sociologie en geschiedenis.

Amsterdam (VU en UvA) is met krap een kwart nog hofleverancier van de bestuurlijke elite, maar Rotterdam nadert snel: 22 procent van de respondenten studeerde er, dubbel zoveel als vijf jaar geleden. Dat komt mede doordat het aandeel van het bedrijfsleven in de bestuurlijke elite is gegroeid. Vooral zij studeerden in Rotterdam. Op enige afstand completeren Leiden (15 procent) en Utrecht en Groningen (elk 14 procent) de topvijf.

(..) 34 procent stemt VVD, 22 procent PvdA, een veel groter verschil dan vijf jaar geleden, toen het verschil nog 2 procentpunt was.

Daarna volgen CDA en D66 met elk 20 procent. Daarmee is D66 veel groter dan in het echt en wordt het beeld van de elitepartij bij uitstek bevestigd. De PvdA moet op haar positie in de top letten: nu zou nog maar 17 procent op deze partij stemmen.

Nog steeds zijn zes op de tien respondenten lid van een politieke partij. (..)

Ook saillant is dat ruim de helft van de bevolking tevreden is over het regeerakkoord, bij de elite is dat maar ruim eenderde. Dat is niet zo gek, want de topbestuurders zouden andere keuzes hebben gemaakt. Niet bezuinigen op cultuur, ontwikkelinsgssamenwerking en integratie, wel op wonen (de hypotheekrenteaftrek), landbouwsubsidies en defensie.

Onderwijs en wetenschap staan – nog meer dan vijf jaar geleden – stijf bovenaan als terreinen waarop extra zou moeten worden geïnvesteerd.

(..)

De nieuwe liberale premier Mark Rutte is de lieveling van de elite. In de enquête, die in oktober en november werd uitgevoerd, krijgt hij een 7,5. (..) Net als vijf jaar geleden vindt ruim de helft dat het koningshuis een louter ceremoniële functie moet krijgen. Alleen de CDA’ers in de bestuurlijke elite zijn het daar in meerderheid mee oneens. Bijna tweederde verwacht ook dat het koningshuis deze eeuw haar staatsrechterlijke functie zal verliezen.

(..)

Grote waardering voor premier Rutte, maar niettemin: bijna driekwart van de elite vindt dat er gebrek is aan leiderschap in Nederland. Tien procent had liever gezien dat er een zakenkabinet was gekomen.

De vraag of zo’n kabinet van onafhankelijke wijze mannen en vrouwen er in de toekomst vaker zou moeten worden overwogen, leidt tot grote verdeeldheid: bijna de helft vindt van wel, de andere helft niet. Bijna de helft geeft ook aan er niet over te peinzen zelf in zo’n zakenkabinet te gaan zitten. Eenvijfde laat dat graag in het midden, maar ruim een kwart van de bestuurlijke zwaargewichten is beschikbaar, als het land roept.

(..)

Over het algemeen is de bestuurlijke elite positief gestemd over het land. Maar de zorgen groeien. Liefst 71 procent verwacht dat Nederland de economische wedloop met de VS en Azië gaat verliezen. Dat is 10 procentpunt meer dan vijf jaar geleden. Overigens zijn volk en elite soms één: ook de top ergert zich vooral aan hufterigheid en verruwing. Daarnaast wordt provincialisme en intolerantie vaak genoemd, en het gebrek aan kennis van politici.

(..)

In het programma Brandende Kwesties vroeg journalist Gideon Levy zich dezer dagen af waarom klokkenluider Ad Bos zo vasthoudend wordt vervolgd door het Openbaar Ministerie. (..) Die ambtenaren en bouwers kwamen er genadig van af. De zaak tegen Bos zelf loopt nog steeds.(..)

De ene helft van Nederland is dus niet gestopt met frauderen. (..) De andere helft van Nederland is steeds vaster van plan daar niets van te zeggen. Van iedere drie ambtenaren blijft er eentje ook zwijgen als er dingen gebeuren die een groot gevaar opleveren voor volksgezondheid, milieu of veiligheid.

Dit laatste gegeven, over die ambtenaren die gevaren verzwijgen, trof ik aan in het weekblad Binnenlands Bestuur, waarin journalist Boudewijn Warbroek een dossier aanlegt over integriteit. (..) Onlangs schreef hij over de onderzoeksgroep ‘integriteit van bestuur’ van de Vrije Universiteit, die zojuist het rapport Klokkenluiden en veiligheid heeft uitgebracht.

De onderzoekers bleken niet het meest geschokt door het feit dat een op de drie ambtenaren grote gevaren niet meldt. Schokkender vonden ze nog dat in 2007 niet minder dan 12,8 procent van de ambtenaren liet weten in de twee jaar daarvoor „een ernstige misstand” op het werk te zijn tegengekomen. (..)

(..)

Een klokkenluider vervolgen en zo jarenlang aanleiding geven tot bezorgde televisieprogramma’s, journalistieke dossiers en krantencolumns – dat is niet de slimste vorm van integriteitsbeleid.

(..)

Sarah de Lange (29), de Amsterdamse politicologe die Daalder mocht toespreken, geldt als representatief voor de nieuwe generatie politicologische onderzoekers van pakweg 25 tot 40 jaar (zie ook het kader hiernaast). Zij promoveerde in 2008 in Antwerpen bij Cas Mudde, expert op het gebied van rechts-populisme. Eerder werkte De Lange in Florence en Parijs. In haar proefschrift onderzocht ze de regeringsdeelname van rechts-populistische partijen in landen als Oostenrijk, Italië en Denemarken. Deze partijen blijken zich in hun keuze voor of tegen regeringsdeelname grosso modo door dezelfde factoren te laten leiden als gangbare partijen: de vraag of ze invloed kunnen uitoefenen op het nationale beleid; de vraag of, en zo ja welke politiek-bestuurlijke posten ze kunnen veroveren en welke invloed regeringsdeelname heeft op de eigen electorale positie. Normaliteit en rationaliteit zijn termen die De Langes proefschrift kleuren.

(..)

Andere gevaarlijke elementen zijn volgens Houwen de vijandige, of in ieder geval ongeduldige houding van het populisme tegenover instituties als de rechterlijke macht en de constitutionele rechten van minderheden. (..)

(..)