Donderdag zocht de nieuwe Spaanse premier Mariano Rajoy zelfs zijn toevlucht tot een ex-topman van Lehman Brothers – nota bene de katalysator van deze crisis die miljoenen burgers in de wereld werkloos en dakloos heeft gemaakt en sommige Nederlanders zelfs hun kerstpakket heeft gekost. Luis de Guindos, die van 2006 tot het faillissement in 2008 hoofd van Lehman in Spanje en Portugal was, werd de nieuwe minister van Economische Zaken. Uiteraard wist hij in die tijd niets van de weddenschappen die op het hoofdkantoor in New York waren afgesloten op de ingestorte huizenmarkt.

De Guindos bevindt zich in Zuid-Europa in vertrouwd gezelschap. Mario Monti, de nieuwe premier van Italië, was sinds 2005 internationaal adviseur van Goldman Sachs, de graaibank der graaibanken. Voordat Monti bij Goldman kwam, was daar ook enkele jaren de andere Super-Mario van Italië actief: Mario Draghi. Die is nu de president van de Europese Centrale Bank en bezet daarmee de belangrijkste sleutelpositie in deze crisis.

(..)

(..)

(..)

Het inrichten van zo’n ‘family office’ is voorbehouden aan een selecte groep superrijken. Om de kosten van een paar eigen adviseurs terug te verdienen, moet het kapitaal al gauw € 10 mln bedragen, zegt een beheerder van een familievermogen die niet met naam genoemd wil worden. Is er een grotere club nodig om het financiële overzicht te houden, dan ligt de ondergrens bij € 250 mln, verklaart Mark de Jong, medeoprichter van Monitor Capital Partners.

(..)

Het beheer van het kapitaal in eigen vehikels is van alle tijden.

De Rockefellers en Vanderbilts zijn daarin baanbrekend geweest.

(..)

De grote doorbraak in Nederland dateert van de laatste tien jaar. ‘Rijke families zetten zo’n 8 à 10% van hun miljoenenvermogen opzij voor risicodragende investeringen.

Rond de eeuwwisseling was dat praktisch nul. Er werd alleen geld uitgetrokken voor goede doelen’, zo weet Tim Kloosterman, co-chairman van het executive searchbureau Amrop.

(..)

En de meesten hebben nog zo veel ambitie dat ze meer willen dan een spaarrekening openen.

Maar er is nog een reden om het heft in eigen hand te nemen.

Menig zakenman in ruste is het rotsvaste vertrouwen in de bank kwijt. (..)

(..)

Het kapitaal vloeit naar het harde euroblok in Nederland en Duitsland waar creditgeld maximaal 4,75% oplevert, altijd nog twee keer zo veel als het rendement op staatsobligaties.

(..)

(..)

De privé-adviseurs staan zo’n beetje dag en nacht klaar om de gezinsleden bij te staan. Alles kan daarbij aan bod komen, van persoonlijke veiligheid tot het screenen van de bemanning van het zeiljacht in de Middellandse Zee. En ook als een zoon op het verkeerde pad raakt, moet de adviseur uitkomst bieden. Dominique Bech, partner bij Monitor Capital: ‘Wij zitten op zondagmiddag met de kinderen aan de keukentafel om uit te leggen waarom het gezin naar België is verhuisd. Die weten het vaak niet. Binnen de familie is praten over geld taboe. Wij moeten dat doorbreken.’

Monitor Capital steunt in zijn werk op een Raad van Advies, bestaande uit zwaargewichten uit het bedrijfsleven als Leo Berndsen, oud-topman van het vroegere Nedlloyd, en Henk van der Kwast, ceo van het beursgenoteerde autobedrijf Stern. Zij dragen bij aan het gezag en de integriteit waarop een family-office drijft.

(..)

Families hebben genoeg van banken die hen aan te hoge risico’s hebben blootgesteld

(..)

Vermogenden helpen bedrijven in geldnood

(..)

‘Bijvoorbeeld om voor een ondernemer de start te financieren van een nieuwe activiteit in een belangrijke markt. Op deze manier is in Nederland een nieuw netwerk boven de banken en de vermogensbeheerders ontstaan.

Daarbinnen informeert en tipt men elkaar over de zogeheten “clubdeals”.’

Clubdeals zijn leningen voor kleine en middelgrote bedrijven.

Ze worden uit het oogpunt van risicospreiding in pakketten van bijvoorbeeld een ton aangeboden door vermogende ex-ondernemers en families.

(..)

Door de huidige terughoudende opstelling van banken ten aanzien van financieringen van fusies, overnames en bedrijfsinvesteringen, staat ook de activiteit van private-equitypartijen op een laag pitje. In toenemende mate storten family offices zich op deze markt. (..)

Voor de families is het een aantrekkelijke aanvulling op hun investeringspalet omdat de prijzen van ondernemingen momenteel relatief laag liggen door de weggevallen dynamiek van vraag en aanbod.

De grote family offices steken tot 20% van hun vermogen in private- equitytransacties, zegt Marc Pieters, directeur bij Deloitte dat een eigen family office beheert.

‘De private kapitaalverschaffer wil 20% tot 25% rendement maken op de investering. Dat gaat in dit tijdsgewricht en met de huidige kapitaalschaarste uitsluitend met investeringen met private equity.’

(..)

Er is een nieuw netwerk ontstaan waarbinnen men elkaar informeert en tipt over ‘clubdeals’

Most economists today don’t ask who rules the global economy, visualizing it as a decentralized competitive market that cannot be ruled. Yet new evidence suggests that global economic clout is highly concentrated among large interlocking transnational companies.

Three Swiss experts on complex network analysis have recently examined the architecture of international ownership, analyzing a large database of transnational corporations. They concluded that a large portion of control resides with a relatively small core of financial institutions, with about 147 tightly knit companies controlling about 40 percent of the total wealth in the network.

(..)

Focusing on the United States, they note that the percentage of manufacturing industries in which the largest four companies account for at least 50 percent of shipping value has increased to almost 40 percent, up from about 25 percent in 1987.

Even more striking is the increase in retail consolidation, largely reflecting a “Wal-Mart effect.” In 1992, the top four companies accounted for about 47 percent of all general merchandise sales. By 2007, their share had reached 73.2 percent.

Banking, however, takes the cake. Citing my fellow Economix blogger Simon Johnson, the Monthly Review article notes that in 1995, the six largest bank-holding companies (JPMorgan Chase, Bank of America, Citigroup, Wells Fargo, Goldman Sachs and Morgan Stanley) had assets equal to 17 percent of gross domestic product in theUnited States. By the third quarter of 2010, this had risen to 64 percent.

(..)

Die invloed van Goldman Sachs – door critici ook wel ‘Government Sachs’ genoemd – is geen mythe. Het is een realiteit. Dat blijkt uit het boek Money and Power van financieel journalist William D. Cohan. Al heeft de bank jarenlang moeten vechten om die macht in handen te krijgen.

Voor Joodse bankiers was het begin vorige eeuw zo goed als onmogelijk om grote concerns die geleid werden door invloedrijke figuren als Andrew Carnegie en John D. Rockefeller naar de beurs te brengen. De financiële elite in New York, die toen nog vooral gedomineerd werd door ‘blanke Angelsaksische protestanten’, schrijft Cohan, liet dat niet toe.

Pas in 1906, toen Goldman Sachs er bij wijze van toeval in slaagde om de (eveneens Joodse) warenhuisketen Sears een officiële notering te bezorgen, begon dat taboe stilaan weg te ebben. Vanaf toen ging de reputatie van de zakenbank er erg snel op vooruit. En niet alleen op Wall Street.

Politieke invloed had de bank al zeer vroeg ‘in de genen’, schrijft Cohan. Henri Goldman, zoon van één van de oprichters van de bank, pleitte al in 1913 voor een krachtige en stabiele Federal Reserve Bank van New York. Hij wou af van de perceptie dat om geld vragen bij de overheid negatief was.

„Het woord ‘hulp’ moet uit onze geest gebannen worden”, zei hij. Het was volgens hem normaal dat een bankier, als hij dat nodig vond, geld kon lenen bij de centrale bank. Daarmee legde hij de basis voor de latere Fed-filosofie van lender of last resort: de overheid als ultieme verschaffer van liquiditeit in tijden van nood.

De parallel met het najaar van 2008, toen Henry Paulson als minister van Financiën en voormalig topman van Goldman Sachs de financiële sector in de VS te hulp snelde in het oog van de kredietstorm, is volgens Cohan niet ver te zoeken.

Hij beschrijft ook de ontwrichtende rol die uitging van de zakenbank toen een groepje interne handelaars twee jaar eerder erop gokte dat de huizenzeepbel zou barsten. Die speculatie leverde Goldman in 2008 astronomische winsten op, en zette het mes op de keel van andere financiële spelers zoals Bear Stearns.

De zakenbank – die nooit veel gaf om ‘de belangen van het Amerikaanse publiek’, aldus Cohan – haalde zich daardoor de woede om de hals van miljoenen spaarders en beleggers. En verspeelde uiteindelijk ook het politieke krediet dat het in al die jaren had opgebouwd.

(..)

(..)

Onderzoek van deze krant laat zien dat Piet Klaver als Nederlands grootste stapelaar van toezichtsfuncties kan worden beschouwd.

De voormalige topman van SHv bekleedt niet minder dan zeven commissariaten, waarvan vijf voorzitterschappen (PostNL, Dekker Hout, Jaarbeurs, Blokker en Dura vermeer).

Omdat voorzitterschappen dubbel tellen, komt hij op een totaal van twaalf, zeven meer dan volgens de nieuwe wet, die 1 januari van kracht wordt, is toegestaan.

Tweede staat voormalig minister van landbouw Cees veerman. Met drie gewone commissariaten en vier voorzitterschappen (USG People, Reesink, Deltares en Hoogwegt) komt die op elf.

De schoonmaak begint overigens niet meteen. Pas bij herbenoeming moet het aantal nevenfuncties worden gecheckt.

(..)

(..)

Onzin, allemaal gebakken lucht, respectvolle doch zinloze bladvulling. Weliswaar heeft Jobs de industrie op zijn kop gezet, ons tot grotere technologische hoogten gebracht, maar dat is meer een verdienste van zijn omgeving dan van hemzelf. Althans, dat is de uitkomst van een studie van Malcolm Gladwell. De wetenschapsjournalist onderzocht minutieus de levensverhalen van de 75 rijkste mensen ooit. Evenals die van de grootste kunstenaars en sporters, zoals Amadeus Mozart en Michael Jordan.

Er zit een patroon in, ontdekte Gladwell toen hij wat afstand nam van zijn tabellen. Een patroon dat minder magisch is dan we denken. Niet de uitzonderlijke talenten, maar de meevallers en de milieus bleken de gemene deler. Steve Jobs en Microsoft-oprichter Bill Gates haalt hij aan als exemplarische voorbeelden in het boek Outliers: The Story of Success (Little, Brown and Company, november 2008).

Genetisch voordeel inferieur aan maatschappelijk milieu

(..)

De onderzoeksjournalist wil hiermee zeggen dat succesvolle mensen weliswaar uit krachtig zaad voortkomen, maar dat hun genetische voordeel inferieur was aan maatschappelijke opstekers. (..)

Hij groeide op in de branche waar hij later zou heersen

(..)

Wees jong als de revolutie uitbreekt

(..)

Meevallers bij uitblinkers zijn geen uitzondering, maar regel

Alle uitblinkers profiteerden volgens Gladwell van de één of andere ongewone kans. “Het lijkt erop dat meevallers bij softwaremiljardairs, rockbands en topatleten geen uitzondering zijn, maar regel.” Zij werden volwassen in een tijd waarin een extra inspanning werd beloond door de rest van de maatschappij.

Datgene wat wij als talent zien is volgens Gladwell in werkelijkheid een ingewikkelde combinatie van aanleg, kansen en een volkomen willekeurig voordeel. (..)

(..)

Oefenen, oefenen, oefenen. Want oefening baart kunst

(..)

Leef elke dag alsof het je laatste is

(..)

(..) Dat bijna de helft van alle getelde politici rechten, economie of politicologie of een aanverwante studie deden, zegt op zichzelf niet veel: van alle voltijdstudenten die vorig jaar aan een universiteit afstudeerden, deed namelijk eenderde een sociale studie zoals rechten of economie. Dat het aantal politicologen is oververtegenwoordigd, verbaast niet.

(..)

„Een slim initiatief”, vindt hoogleraar staatsrecht Wim Voermans. „Het parlement wordt steeds kritischer over de toelagen van leden van het Koninklijk Huis. Hiermee laten ze zien: u krijgt waar voor uw geld.” En nog iets. „Door het vakantiehuis in Mozambique kleeft het imago van vastgoedprins aan Willem-Alexander. Met nog twee of drie jaar te gaan voor zijn troonsbestijging moet dat beeld worden bijgesteld.”

(..)

Dus: charmeren of informeren? Voermans twijfelt. „Afgelopen weekend kreeg een fotograaf op zijn kop omdat hij foto’s had gemaakt van de koningin met een aantal hotemetoten in een bos, onder wie (Richard Branson, )Desmond Tutu en Kofi Annan. Deze mensen worden regelmatig ingevlogen, staat dat ook in het jaaroverzicht?”

In een gisteren gepubliceerd onderzoek van Rotterdam School of Management (RSM) heeft bijna de helft (47%) van de wereldwijd vergaarde institutionele beleggers en analisten anoniem aangegeven dat ze vaak, in individuele gesprekken, koersgevoelige informatie krijgen.

(..)