Kleine weeffouten met grote gevolgen (dollar wint nog van euro)

(..)

(..) De financiële fundamenten van de euro zijn verhoudingsgewijs gezond. De eurozone is de grootste economie en grootste exporteur ter wereld. De internationale handel is min of meer in evenwicht en de financiële markten zijn goed ontwikkeld en liquide. De overheidsfinanciën vormen een punt van zorg, maar liggen er gemiddeld zeker niet slecht bij als wordt vergeleken met het VK, de VS of Japan.

 De euro heeft vrijwel alles in huis om de positie van de dollar te evenaren. Toch blijft de dollar relatief sterk en kunnen Amerikanen hun spaartekort eenvoudig financieren. Sommigen stellen dat dit komt door de superieure prestaties van de Amerikaanse economie. Die mensen raad ik aan om het recente boek The Betrayal of American Prosperity van Clyde Prestowitz maar eens te lezen. Hij beschrijft uitvoerig het verval van grote delen van de Amerikaanse economie in de afgelopen decennia.

 De dollar blijft de leidende munt omdat er geen echte concurrentie is. Yen, Zwitserse franc of Britse pond zijn te klein, de renminbi is nog geen vrije munt en de euro is nog niet af. (..) Daarmee is de cirkel rond, want door de speciale positie van de dollar kunnen de Amerikanen eenvoudig boven hun stand blijven leven en lopen de spanningen naar de volgende crisis geleidelijk weer op.

 Voor de wereldeconomie zou het een goede zaak zijn als er meerdere gelijkwaardige en met elkaar concurrerende valuta’s zouden zijn. (..)

Wim Boonstra is chief economist van Rabobank.

12 augustus 2010 Categorie: Globalisering / Nationalisme, Lifestyles / Identiteit, Macro-economie  Meer van: ,