In plaats van een bruisend champagnefeest vol met aantrekkelijke modellen en mannen in te dure pakken vierden de ’geeks’ van Facebook hun rijkdom met een nachtelijke ’hackaton’. Facebook vindt hacken een goede manier om de grenzen op te zoeken van het internet. Het is een traditie om dit soort meer met Red Bull besproeide dan van Crystal champagne voorziene evenementen te houden als Facebook weer een mijlpaal heeft bereikt.

Dat wil niet zeggen dat de luxeautodealers in Silicon Valley hoeven te treuren. De wagens worden echter pas in het weekeinde van stal gehaald. Het is voor veel van de jonge miljonairs aantrekkelijker om op de fiets naar het werk te gaan. Zoals ze ook liever surfen en kiteboarden dan golfen. De fietsen zijn overigens weer wel handgemaakt en van Italiaanse makelij en gaan voor zo’n $20.000 over de toonbank.

Ook erg onopvallend zijn de spijkerbroeken van $1200 per stuk. Het is een beetje de traditie van Steve Jobs, de voorman van Apple, die ook altijd in een dure maar eenvoudig ogende coltrui kwam opdraven.

Silicon Valley is het middelpunt van een nationale markt én financieel-technologische springplank naar de doorbraak op wereldschaal. Zoals een Europese ‘koppelaar’ van technologiebedrijven en investeerders deze week in Het Financieele Dagblad zei: je kan in de VS uitgroeien tot een mondiaal merk zonder het land ooit te verlaten.

(..)

De zes mensen die je als commissaris (naar Nederlands begrip) kunt aanmerken zijn allemaal mannen. Allemaal (genaturaliseerde) Amerikanen. En hebben een tamelijk identieke achtergrond.

Hoezo diversiteit?

(..)

In Europa zou je met commissarissen uit vijf of zes landen aan tafel zitten. Verschillende talen. Verschillende culturen. Verschillende opvattingen over ondernemerschap, succes en falen.

Wat zeggen de aandeelhouders die nu verkopen, terwijl talloze beleggers juist willen kópen, al is het maar om de gehoopte koerssprong bij de beursopening. De verkopers zijn een bonte stoet. Van mondiale internet-investeerders, zoals DST Global en Mail.ru, tot financiers, als Elevation Partners, de firma die geld van onder meer Bono (U2) en John de Mol investeert. Zoals iemand de voorbije dagen schreef: Bono verdient meer met Facebook dan muziek.

Andere verkopers zijn Microsoft, The Founders Fund van entrepreneur Peter Thiel (44, oprichter PayPal) en Mark Pincus (46, oprichter van spelbedrijf Zynga, een Facebook-hit). Ze hebben in de beste traditie van de Silicon Valley coterie geïnvesteerd in elkaars bedrijven en pakken de winst. (..)

En Zuckerberg? Hij verkoopt 30,2 miljoen aandelen om een belastingaanslag te betalen. Maar door afspraken met een serie bestaande investeerders behoudt hij na de beursgang de absolute zeggenschap, met 58,8 procent van de stemmen. Hij houdt als ouderwetse pater familias het eigendom én de leiding van Facebook in één hand. (..)

(..)

(..)

Dat blijkt uit Welvaart in Nederland, een groot onderzoek dat het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) maandag presenteerde naar aanleiding van een kwart eeuw inkomensonderzoek. (..)

(..)

Het aantal miljonairs daalde iets. Ruim 150 duizend huishoudens – zo’n 2 procent van het totaal – hadden begin vorig jaar een vermogen van een miljoen euro of meer. Dat waren er 12 duizend minder dan een jaar eerder, nadat het aantal miljonairhuishoudens sinds 2008 ongeveer stabiel was gebleven.

(..)

(..)

(..)

Welvaren uit zich ook in het welbevinden. Personen uit deze welgestelde huishoudens zijn vaker gelukkig dan minder bedeelden, al is het verschil niet groot: 93 procent tegenover 88 procent.

Verder roken welgestelden beduidend minder (gemiddeld 9 tegen 12 sigaretten per dag), maar drinken ze wel vaker en meer alcohol (gemiddeld 10 tegen 9 glazen per week). Ook zijn welgestelden minder vaak ernstig te dik en sporten ze vaker.

(..)

(..)

(..)

Alles kan, maar in de huidige actiefilm van de euro moet het monster van het rampscenario rekenen op een ervaren tegenstander van formaat: het monster van het mistige compromis. Dat heeft al diverse malen toegeslagen, en eigenlijk is het nog het meest waarschijnlijk dat het de overhand houdt.

De Griekse kiezers zijn er voor meer dan 80 procent voorstander van in de euro te blijven. (..)

(..)

De enorme kapitaalinstroom vanuit het zuiden, jaagt de Duitse rentes sterk omlaag. De tienjaars staatslening doet nu minder dan 1,5 procent. De tweejarige Schatz minder dan 0,5 procent.

De meningen in, en over, Duitsland veranderen. Tot nu toe was er het beeld van de kampioen van de moderne economie met zijn industriële basis en exportmachine, immuun voor het onheil om zich heen. Of is er hier sprake van een land dat bovenmatig profiteert van zijn status van vluchthaven te midden van een chaos die het zelf mee heeft helpen scheppen?

(..)

Nu de renteschillen met Italië en Spanje oplopen – dat laatste zelfs tot een record – groeit de kans dat Duitsland zelf in de beklaagdenbank komt. Want zelfs als je dus alles doet wat Berlijn eist, word je er kennelijk toch slechter van, terwijl het zo te zien Duitsland zelf is dat er van profiteert.

(..)

(..)

Hun ‘focus’ is duurzaamheid. (..)

(..)

De Club van Madrid is de grootste van het netwerk van internationale clubs van voormalig wereldleiders, zoals The Elders (exclusief met twaalf leden) en de Arab Democratic Foundation. De groepen zijn verenigend in hun streven naar een ‘betere wereld’, een paraplubegrip waar vanalles onder valt. (..)

(..)

(..)

Doordat de clubs leden zoeken uit alle windstreken, weerspiegelen ze bovendien een nieuwe, multipolaire wereldorde die in overlegorganen van huidige leiders niet altijd te zien is, zoals de G8. (..)

(..)

Gekozen regeringsleiders en staatshoofden laten zich moeilijk verleiden tot helemaal nietsdoen na hun officiële vertrek. Ze nemen goedbetaalde commissariaten of adviestaken op zich. Velen blijven zich achter de schermen ook inzetten voor een in hun ogen betere wereld – geschraagd met minder macht, maar des te meer idealisme. Ze sluiten zich aan bij informele netwerken of richten zelf liefdadigheidsstichtingen op (Carter Center, Clinton Global Initiative, Tony Blairs Commission for Africa, Fondation Chirac, Gorbatsjov Foundation). Het meest prestigieuze netwerk is dat van The Elders, gelieerd aan Nelson Mandela. Het omvangrijkste is de Club van Madrid. Het geheimzinnigste is van oudsher de Bilderberg Groep die tijdens de Koude Oorlog Amerikaanse (kapitalistische) waarden propagandeerde, maar dat zijn thema’s en sprekerslijst aanzienlijk heeft verbreed. De meeste publiciteit haalt het jaarlijkse World Economic Forum in Davos, waar ook oudgedienden graag geziene gasten zijn.

Verder: International Crisis Group, World Justice Project en Nicolas Berggruen Institute

(..

(..)

(..)

(..) “This is a system which has built up on a day-to-day basis, since the beginning of the century, and it has sped up in the past 30 years,” he said.

The system in question is most commonly called clientelist. It involves the Greek elite – the shipowners, doctors, lawyers and top journalists – funding the two main parties and getting top civil service jobs for its sons and daughters in return for investment, as well as a lifelong tax holiday. It was an unsustainable bargain that was covered up in the national accounts, and that spectacularly unravelled when the country could no longer borrow on international markets to fund its habits.

(..)

(..)

(..)

(..)

(..) DNB meldt dat Nederlandse banken voor zo’n 80 miljard euro aan vastgoedleningen hebben uitstaan, en dat minimaal 30 procent hiervan ‘onder water’ staat: de waarde van de lening is hoger dan die van het vastgoed. Tot 2015 moet de helft van de leningen worden vernieuwd. Ook hier geldt: dat gaat voor de banken stroppen opleveren.

Ten derde de balansverhoudingen. DNB stelt vast: ‘Die zijn uit evenwicht.’ Duitse banken, voor het contrast, trekken grofweg net zoveel binnenlands (spaar)geld aan als ze aan binnenlandse leningen verstrekken. In Nederland is dat de helft. Nederlandse banken zijn voor hun financiering sterk afhankelijk van buitenlands kapitaal. Buitenlandse financiers verstrekken dat geld nog wel, maar tegen aanzienlijke opslagen. Het gevolg: ‘Nederlandse rentes op spaargelden en hypotheken behoren nu tot de hoogste in Europa’.

(..)

(..)

DNB stelt vast dat banken na 2009 zijn opgehouden met het versterken van hun eigen vermogen. Ze keren nog steeds dividend uit aan aandeelhouders, in plaats van winsten toe te voegen aan hun reserves. Bovendien trekken banken geen nieuw eigen vermogen aan. DNB constateert dat banken, bij het aantrekken van vreemd vermogen, een voorkeur hebben voor kort geld (goedkoper) in plaats van lang (minder risico). Ten slotte observeert DNB dat banken voor elkaar en voor de markt verstoppertje spelen met hun risico’s op de hypotheekmarkt en de markt voor commercieel vastgoed.

(..)

(..)

Nederland moet ongeveer € 14 mrd bij elkaar proberen te bezuinigen om te voldoen aan de norm van 3% voor het begrotingstekort. Dat is ongeveer hetzelfde bedrag als de minister van Financiën ieder jaar moet betalen aan rente op door de overheid geleend geld, de staatsschuld.

Dat stemt tot nadenken, want het geld dat de overheid op de financiële markten heeft geleend is voor een groot deel door private banken gecreëerd bij het verlenen van kredieten. Op b asis van hun bankcharter mogen primaire banken namelijk vele malen meer geld uitlenen dan ze hebben. (..)

Deze geldschepping door kredietverlening vormt een zeer substantieel deel van de zeer sterke toename van de totale hoeveelheid geld in de afgelopen decennia. Aan deze geldschepping door vooral private partijen zitten drie consequenties vast: het gecreëerde geld leidt tot inflatie, aan de geldscheppende instanties moet rente worden betaald en door middel van de kredietverlening wordt richting gegeven aan de maatschappelijke ontwikkeling. De centrale vraag is waarom deze rechten en verantwoordelijkheden bij private banken liggen en niet bij de overheid.

In de eerste plaats leidt de hoeveelheid extra gecreëerd geld tot inflatie. Die is groter dan de officiële inflatiecijfers suggereren, doordat in de consumentenprijsindex de werkelijke schaarse goederen zoals huizen en grond niet worden meegerekend. (..)

In de tweede plaats moet over al dat, zoals Keynes het noemde, ‘uit het niets’ gecreëerde geld wel rente aan de (private, geldscheppende) banken worden betaald. Ook al wordt dat gecreëerde geld later bij terugbetaling weer vernietigd, dan nog wordt over de gehele looptijd een enorm bedrag aan rente betaald aan de geldscheppende partij. (..)

(..)

Het derde probleem is dat banken en hun aandeelhouders minstens zo veel richting aan de maatschappelijke ontwikkeling geven als de parlementaire democratie. (..)

(..)

(..)

Die nieuwe fase in de economische ontwikkeling maakt hervormingen en bezuinigingen nodig. Maar hebben die wel zin zolang de politiek ondergeschikt blijft aan het financiële bestel en de macht over het geld bij private partijen ligt in plaats van bij de gemeenschap ?

Klaas van Egmond is hoog­ leraar Milieu en Duurzaam­ heid aan de Universiteit Utrecht.

Bert de Vries is hoogleraar Global Change and Energy aan de Universiteit Utrecht.

Beiden zijn verbonden aan het Sustainability Institute van de Universiteit Utrecht.

Zelfs een groter drama dan in Nederland

(..) De afgelopen jaren verloren huizen ruim 20% van hun waarde, waarbij de bodem volgens menig econoom nog niet bereikt is. (..)

(..)

De gedwongen verkopen in Denemarken zijn aan één kant opmerkelijk. De rente, zowel voor korte als lange termijn, is historisch laag. Tegelijkertijd heeft het Deense hypotheekmodel vele veiligheidsconstructies voor de consument ingebouwd, wat huiseigenaren juist tegen dit soort scenario’s moet beschermen. Eén daarvan is dat een koper maximaal 80% van de marktwaarde van een woning mag lenen.

(..)  In de hoofdstad Kopenhagen zakte de waarde van appartementen de afgelopen vier jaar gemiddeld 35%. (..)

(..)  Ruim tien jaar geleden koos het gros van de Denen nog voor een hypotheek met vaste rente en een looptijd van 30 jaar. Inmiddels heeft twee derde van de Denen een hypotheek met variabele rente en kiest meer dan de helft voor een aflossingsvrije hypotheek.

(..)  „Zo leggen Denen vanaf het begin van hun loopbaan een relatief groot deel van hun loon opzij voor pensioen. Meer dan in andere landen.” (..)

(..)