(..)

(..)  DNB stelt dat pensioenfondsen te veel risico hebben genomen in hun beleggingsbeleid. Dat is juist, maar de oorzaak daarvan ligt niet primair bij fondsbestuurders. De toezichthouder dacht in de jaren ’90 dat rendementen van aandelen op lange termijn de dekkingsgraad overeind zouden houden en had er geen bezwaar tegen dat de beleggingsmix voor de helft uit aandelen bestond. Pensioenbestuurders zijn foutief geadviseerd door zogenaamde Asset-Liability Managementstudies, die op basis van de toen hoge rendementen een steeds hoger percentage aandelen voorschreven. Deze destructieve studies vonden plaats op instigatie van de toezichthouder.

(..)

Frits Bosch is eigenaar van Bureau Bosch en auteur van ‘Risico als obsessie, het beleggingsbeleid van pensioenfondsen’.

(..)

In weinig lijken de Chinese topmannen en hun staven zich te onderscheiden van tegenspelers in Londen, New York of Tokio. Alleen staat op de bureaus van deze hoofdzakelijk mannelijke Chinese topmanagers een rode telefoon en bewaken hun secretaresses een speciaal faxapparaat dat ’s nachts achter slot en grendel gaat.

Als ‘de rode machines’ in het Mandarijn zoemen, weet iedere manager, minister, generaal, provinciegouverneur of hoofdredacteur dat de hoogste leiders van de Chinese Communistische Partij aan de lijn zijn. Het telefoonapparaat met vier geheime nummers is het ultieme statussymbool in China, de navelstreng tussen het machtscentrum in het Zhongnanhai, het ommuurde complex naast de Verboden Stad waar de negen belangrijkste leden van het Politbureau en hun families wonen, en de 300 managers die de belangrijkste industriële sectoren, de media, de ministeries en het leger besturen. Bezitters van de rode telefoon weten dan ook dat zij worden aangesproken als de Partij-secretaris van het staatsbedrijf, de krant of de stad. „Dat is een functie die vele malen belangrijker is dan de titel van CEO, gouverneur of directeur op het naamkaartje”, schrijft FT-journalist Richard McGregor in The Party.

(..)

(..)

Maar het is het werk van een economisch journalist als Richard McGregor dat politiek vlees op de botten heeft. Hij had toegang tot de bovenlaag van bankiers, IT-ondernemers en nieuwe miljonairs die behoren tot het kader van de Partij. Een van hen vertelde hem over de angst voor de rode telefoon, maar ook over het verschil in status tussen een Audi 8 of een Audi 6 en over het afgeschermde leven van de Partij-top. Het beeld van de Corleone-familie uit de Godfather-films doemt op.

Misschien wel het interessantste hoofdstuk gaat over de werking van het Centrale Organisatie Departement, zeg de afdeling personeelszaken van de CCP. Dit Partijorgaan, dat net als alle andere Partijorganen boven de wet staat, heeft geen telefoonnummer, geen adres en geen naamkaartjes. ‘Niet nodig’, vertelt een hoge functionaris, ‘want iedereen die er toe doet in China kent ons’. Iedere topbankier, ondernemer, rechter, politiecommissaris, burgemeester of gouverneur wordt door het Centrale Organisatie Departement benoemd, beoordeeld, gepromoveerd of, en dat gebeurt jaarlijks in 90.000 gevallen, bestraft. Soms met de dood.

McGregor stelt vast dat ondanks alle economische veranderingen in China de Volksrepubliek wordt bestuurd op een wijze die Lenin, mocht hij heden terugkeren op aarde, meteen zou herkennen. (..)

(..) Ideologie is van ondergeschikt belang gemaakt. Vasthouden aan het marxisme-leninisme werd na de ineenstorting van het Europese communisme gezien als de weg naar de ondergang. In feite werd de Chinese economie hervormd om de Partij veilig te stellen.

(..)

McGregor gebruikt met opzet de term hybridisch, want van een echte markteconomie met een grote particuliere sector is nog geen sprake. De FT-journalist houdt het erop dat 70 procent van de Chinese economie in handen is van de staat, hij trekt de cijfers van de Wereldbank over de groei van het particuliere midden- en kleinbedrijf in twijfel, want dat zijn cijfers van Peking. En hij betwijfelt of buitenlandse bedrijven ooit toegelaten worden tot de sectoren waar het grote geld verdiend wordt. Goed voorbeeld is de stad Shanghai die kapitalistisch oogt, maar hoofdzakelijk staatsbedrijven herbergt. (..)

(..)

Dat neemt niet weg dat de tevredenheid over de successen (het aantal armen is in de periode 1981-2004 met een half miljard gedaald, de middenklasse groeit gestaag) overschaduwd wordt door onvrede over corruptie en de groeiende kloof tussen armen en nieuwe rijken. Het aantal ‘massaonlusten’ stijgt jaarlijks en de Chinese media besteden verrassend veel aandacht aan sociale ongelijkheid, milieuschandalen en arbeidsconflicten. De ‘harmonieuze samenleving’ van president Hu Jintao heeft dan ook een utopisch karakter en daar wordt niet geheimzinnig over gedaan.

Toch kan niet, zoals in de Westerse media vaak gebeurt, gesproken worden over een sociale vulkaan die op uitbarsten staat. Harvard-socioloog Martin King Whyte onderzocht in 2004 alle bekende uitingen van sociale onrust. In het wetenschappelijke en daardoor minder toegankelijke Myth of the Social Volcano komt hij tot de conclusie dat ondanks de tienduizenden demonstraties en openlijke conflicten tussen staat en burgers de economische markthervormingen in China breed worden geaccepteerd.

(..)

In 2003 promoveerde econometrist Gerwin Griffioen op een onderzoek waarin hij maar liefst 787 TA-indicatoren losliet op de historische koersen van Amerikaanse aandelen en de Dow Jones-index. Zijn conclusie is duidelijk: zelfs bij slechts een kwart procent transactiekosten kan ook de zogenaamd ‘best presterende’ TA-strategie een simpele strategie van kopen-en-houden niet verslaan.

(..)

Mathijs Bouman is macro-econoom.

(..)

(..) Onderzoek van Christophe Spaenjers (Universiteit van Tilburg) en Elroy Dimson (London Business School) wijst uit dat aandelen, gecorrigeerd voor inflatie, sinds 1900 gemiddeld 5,3% per jaar rendeerden, tegen 1,4% voor staatsobligaties. (..)

(..)

Kredietbeoordelaars, die tot voor kort subprimeleningen het predikaat ‘AAA’ gaven, houden de mythe van de ‘veilige’ staatsobligatie in stand en blijven westers schuldpapier van eenzelfde triple-A-predicaat voorzien. Een afwaardering naar een ‘junkbond’-status lijkt op zijn plaats, maar is politiek onhaalbaar.

(..)

Drs. J.C.T. de Koning CMT is hedgefundmanager bij Somerset Capital Partners.

(..) De financiële fundamenten van de euro zijn verhoudingsgewijs gezond. De eurozone is de grootste economie en grootste exporteur ter wereld. De internationale handel is min of meer in evenwicht en de financiële markten zijn goed ontwikkeld en liquide. De overheidsfinanciën vormen een punt van zorg, maar liggen er gemiddeld zeker niet slecht bij als wordt vergeleken met het VK, de VS of Japan.

 De euro heeft vrijwel alles in huis om de positie van de dollar te evenaren. Toch blijft de dollar relatief sterk en kunnen Amerikanen hun spaartekort eenvoudig financieren. Sommigen stellen dat dit komt door de superieure prestaties van de Amerikaanse economie. Die mensen raad ik aan om het recente boek The Betrayal of American Prosperity van Clyde Prestowitz maar eens te lezen. Hij beschrijft uitvoerig het verval van grote delen van de Amerikaanse economie in de afgelopen decennia.

 De dollar blijft de leidende munt omdat er geen echte concurrentie is. Yen, Zwitserse franc of Britse pond zijn te klein, de renminbi is nog geen vrije munt en de euro is nog niet af. (..) Daarmee is de cirkel rond, want door de speciale positie van de dollar kunnen de Amerikanen eenvoudig boven hun stand blijven leven en lopen de spanningen naar de volgende crisis geleidelijk weer op.

 Voor de wereldeconomie zou het een goede zaak zijn als er meerdere gelijkwaardige en met elkaar concurrerende valuta’s zouden zijn. (..)

Wim Boonstra is chief economist van Rabobank.

(..)

Uit onderzoek eerder dit jaar bleek dat vermogenden eigener beweging relatief minder weggeven dan armere. Zij hebben vaker een zetje nodig, en geven soms pas als er een competitief element bij komt kijken.

(..)

Onder de miljardairs die gehoor hebben gegeven aan de oproep zijn burgemeester Michael Bloomberg van New York, filmproducent George Lucas, mediamagnaat Ted Turner, olieboer T. Boone Pickens en Oracle-oprichter Larry Ellison.

(..)

Het gaat al twee jaar niet goed met de Amerikaanse vrijgevigheid. Zowel individuen als bedrijven geven door de recessie minder weg dan voorheen. In 2009 daalde het totale geschonken bedrag aan liefdadigheidsinstellingen en andere instellingen zonder winstoogmerk met 3,6 procent tot 304 miljard dollar. Een jaar eerder was de daling nog beperkt tot 2 procent, zo blijkt uit een rapport van de Giving USA Foundation.

Wie geld belooft, hoeft dat bij The Giving Pledge niet vast te leggen. Of en hoe het geld wordt weggegeven, wordt ook niet gecontroleerd.

(..)

Peter Voser (Shell), Nancy McKinstry (Wolters Kluwer), Ad Scheepbouwer (KPN), Paul Polman (Unilever) en John Rishton (Ahold) namen alle vijf minstens €3 mln mee naar huis. Maar gaven beleggers in de door hun geleide bedrijven een rendement (dividend plus koerswinst) dat ver onder het gemiddelde bleef.

(..)

(..)

In de betrekkelijk korte periode 2000-2007 liep het aantal niet-westerse migranten dat zich in Nederland vestigde op jaarbasis terug van 45.000 naar 26.000. Dit kwam vooral door sterk gedaalde aantallen asielzoekers en een strenger gezinsmigratiebeleid. Daarentegen is het aantal immigranten uit andere EU-landen gestegen, en wel van 26.000 naar 43.000 per jaar, vooral als gevolg van de uitbreiding van de Unie.

(..) Opmerkelijker nog is het volgende cijfer: in 2000 verlieten in totaal 5.000 Turken, Marokkanen en Surinamers Nederland, in 2007 waren dat er 11.500. Per saldo vertrokken in 2007 dus 3.500 Turken, Marokkanen en Surinamers. (..)

(..) Van de 50.000 tewerkstellingsvergunningen die in 2007 werden verleend ging 85 procent naar arbeidsmigranten uit de nieuwe lidstaten, terwijl slechts 15 procent naar niet-EU-onderdanen ging. Alleen aan deze laatste categorie zouden beperkingen kunnen worden opgelegd, maar vergeet niet dat deze voor ruim tweederde bestond uit broodnodige vaklieden of hooggeschoolde kennismigranten, de laatsten vooral uit India, de Verenigde Staten en China.

(..) De ‘klassieke’, vaak als problematisch beschouwde migrantengroepen kennen een vertrekoverschot, halen nauwelijks nog huwelijkspartners uit de herkomstlanden en het beleid om hooggeschoolde kennismigranten en gespecialiseerde vaklieden aan te trekken lijkt redelijk succesvol.

(..)

Bijna drie miljoen keer per jaar vragen politie, veiligheidsdiensten en speciale opsporingsdiensten klantgegevens op bij het Centraal Informatiepunt Onderzoek Telecommunicatie (CIOT). (..)

(..)

In het Eindrapport Audit CIOT 2009 staat dat opsporingsambtenaren geregeld zonder de benodigde toestemming van de officier van justitie gegevens van telecomklanten opvragen. Ook worden inlogcodes overgedragen aan opsporingsambtenaren die niet bevoegd zijn in de CIOT-data te zoeken.

(..)

De opsporingsdiensten hebben het onrechtmatig gebruik volgens de onderzoekers van het ministerie in 2009 niet aangepakt; de situatie is „vrijwel ongewijzigd”. Ook constateert de auditdienst van het ministerie dat opsporingsambtenaren vaak niet precies weten wanneer een zoekactie wel of niet rechtmatig is.

(..)

In het onderzoek over 2009 is geen steekproef gehouden om te onderzoeken of klantgegevens geregeld werden opgevraagd. Om de administratieve lasten te beperken is alleen onderzocht in hoeverre de aanbevelingen uit 2008 zijn opgevolgd. In de audit van 2008 werd wel onderzoek gedaan naar enkele tientallen gevallen waarbij klantgegevens werden opgevraagd. Volgens de onderzoekers konden die in „bijna alle gevallen” gerelateerd worden aan het „betreffende onderzoeksdossier”. In één geval werd een bevraging als onrechtmatig beschouwd.

(..)

Met behulp van een lokhomo en een verborgen camera liet Panorama drie homoseksuele priesters in de val lopen. (..)

Priester Carlo, die drie jaar geleden ontdekte dat hij homoseksueel is, zegt in het artikel dat minstens 98 procent van de priesters die hij kent homoneigingen heeft.

RomaSette, de onlinekrant van het bisdom van Rome is woedend. Het artikel is ‘alleen maar bedoeld om een schandaal te veroorzaken en om alle priesters zwart te maken’.

Maar directeur Giorgio Mulè van Panorama – het weekblad is eigendom van de familie Berlusconi – vindt dat de kerk moet ophouden de andere kant op te kijken. Het dubbelleven van de homopriesters is ‘diep verontrustend’.