Zo bleven ze graaien

(..)
(..) Bij de financi.le instellingen die voor het overgrote deel met
schulden zijn gefinancierd (leverage), lopen niet de aandeelhouders, maar de
crediteuren het grootste risico. Omdat de managers zelf vaak grote
aandelenpakketten bezitten en dus volop profiteren als ze goed gokken, is
het aanlokkelijk om buitensporige risicos te nemen.
Wolf tekent daarbij aan dat dit zich in gewone bedrijfstakken zou vertalen
in hogere risicomarges c.q. hogere rentelasten en dus minder winst. Maar
doordat systematisch belangrijke financi.le instellingen het afgelopen jaar
met vele miljarden van de belastingbetaler zijn gered, treedt dat mechanisme
hier niet in werking. Integendeel. Er is juist een moral hazard van jewelste
ontstaan: crediteuren weten nu immers dat aan een obligatie Citigroup in
wezen niet meer risico kleeft dan aan een staatsobligatie. Dat betekent dat
de risicomarge c.q. rente omlaag zal gaan, hetgeen tot nog meer
schuldfinanciering zal leiden en tot een nog buitensporiger risicovoorkeur
bij het management.
Het curieuze is dat terwijl deze analyse breed wordt gedragen, er toch geen
wetgeving in de maak is om de bestuurdersbeloningen te beperken. (..) Dus
toch nog maar eens de vraag: wat let Wouter?
Zou zijn eigen hebzucht hem in de weg zitten? Hoopt hij dat hem aan het eind
van zijn politieke loopbaan (dat inmiddels wel in zicht lijkt) zelf een
goudgerande toekomst in de financi.le wereld wacht? (..) Dat Wouter Bos
zijn voorganger Gerrit Zalm als topman heeft benoemd bij ABN Amro, die
vervolgens oud-staatssecretaris van Financi.n Joop Wijn binnenhaalde,
versterkt die indruk alleen maar.
(..)

26 juni 2009 Categorie: Governance  Meer van: ,