(..)

In de praktijk lijkt de regeling een wassen neus.

Nederland schaart zich met een quotum bij de Europese landen die trachten het percentage vrouwen in het bestuur en het toezicht van ondernemingen te verhogen.

Nederland doet dat niet, zoals Noorwegen, met een verplichting, maar met een streefquotum van 30% vrouwen in de top. Het parlement heeft hiertoe vorig jaar mei het amendement-Kalma aangenomen.

Tot 2016 geldt het ‘pas toe of leg uit’-regime. Bedrijven die het quotum niet halen, moeten dit in hun jaarverslag verklaren en uiteenzetten op welke wijze zij dit in de toekomst wel zullen realiseren. de regel geldt uitsluitend voor bedrijven die minimaal €17,5 mln waard zijn, minimaal €35mln omzet hebben en 250 of meer werknemers tellen. Het gaat daardoor om precies 6442 bedrijven, stelt Elite Research in Uden, dat elke twee jaar een onderzoek uitvoert voor de Emancipatiemonitor van het Sociaal en Cultureel Planbureau.

In de praktijk lijkt de wetswijziging een wassen neus. de directie van de meeste bedrijven telt minder dan drie personen en ruim 80% heeft niet eens een raad van commissaris. In Nederland hebben 5719 bedrijven van de genoemde categorie natuurlijke personen in de top. Het gaat om 10.283 mensen, gemiddeld 1,6 bestuurder per bedrijf.

Jos van Hezewijk, directeur van Elite: ‘de 30% van Kalma heeft dus betrekking op gemiddeld 0,48 vrouwelijke bestuurder. Om 30% vrouwen te benoemen, zijn minimaal 2 bestuurders nodig. de meeste bedrijven waarop het amendement betrekking heeft, hebben echter slechts 1 bestuurder. De vraag is dan ook: hoeven de meeste bedrijven dan geen vrouw te benoemen? Of moet de directie geheel vervangen worden door vrouwen? In het amendement is hierover niets geregeld.’

Ruim 80% heeft niet eens een raad van commissaris

Vervolg op pagina 13

Vrouwenquotum ‘heeft niets om het lijf’

Bij de commissarissen lijkt het vrouwenquotum al op voorhand weinig nut te hebben. Liefst 82% van de bedrijven heeft geen raad van commissarissen. de overige 1150 bedrijven hebben 3531 commissarissen ofwel gemiddeld 3,1 commissaris per bedrijf. Van Hezewijk: ‘Slechts voor dit geringe aantal bedrijven lijkt het amendement Kalma goed uitvoerbaar.

Lijkt, want verschillende bestuurders hebben al geopperd dat ze de raad van commissarissen inkrimpen tot 1 of 2 leden, zodat ze onder de wet uitkomen.’

‘Van deze regeling val je niet om, het heeft eigenlijk niets om het lijf’, zegt Wilma Henderikse van VandoorneHuiskes en partners, organisatie- en adviesbureau in Zeist.‘Eigenlijk wil je dat bedrijven uit zichzelf gemotiveerd zijn om te streven naar meer vrouwen in de top, maar in de praktijk komt daar toe nu toe weinig van terecht.’

Volgens Henderikse verandert het streefcijfer hier weinig aan, omdat bedrijven door het ‘pas toe of leg uit’-principe van alles kunnen aanvoeren: er zijn maar weinig commissarissen, die treden toevallig voorlopig niet af, of ik kan geen vrouw in mijn sector vinden.’

Ze wijst op het verschil met NoorwegenensindskortookSpanje.

In Noorwegen is het quotum van 40%vrouweninradenvancommissarissen van beursbedrijven al in 2009 gehaald. Spanje kent een quotum van 40% sinds 2007 dat in acht jaar tijd bereikt moet worden. Hendrikse: ‘In Spanje heeft dat aanvankelijk geleid tot een stijging van het aandeel vrouwen, maar men denkt dat de doelstelling niet gehaald gaat worden. Bij Spanje moet je wel bedenken dat de netto arbeidsparticipatie van vrouwen veel lager is dan in Nederland.’

Van de bedrijven met een rvc zegt een op de zes dat de raad matig tot slecht functioneert. Dit blijkt uit vandaag gepubliceerd onderzoek van BDO Accountants.

(..)

Bedrijven zonder rvc verwachten in meerderheid dat zo’n raad de besluitvorming vertraagt, waardoor kansen gemist worden. Bovendien zou discussie binnen het managementteam of met de accountant al voldoende kritische inbreng opleveren. De minderheid van de ondernemers die wel positief reageert, verwacht dat een rvc zal leiden tot een groter netwerk van potentiële klanten en opdrachten.

Dit wordt onderschreven door 33% van de bedrijven met rvc.

Van de ondernemingen mét een rvc meent 43% dat een rvc de kwaliteit van de bedrijfsvoering niet of nauwelijks positief beïnvloedt.

Twintig procent is ontevreden over de samenwerking, gezamenlijke daadkracht en effectiviteit van de rvc. (..)

(..)

De wereldwijde bankensector is sinds het begin van deze eeuw in omvang verdubbeld. Momenteel gaat ruim 8% van de wereldeconomie richting de financiële sector. dat blijkt uit cijfers van Vallstein, een bureau dat bedrijven adviseert in hun relatie met de bank.

(..)

(..)

Hugo van Wijk, directeur van Vallstein, denkt dat een financiele sector die de reële economie ondersteunt, een doelstelling die vele politici en toezichthouders hebben omarmd sinds de crisis, hooguit 4% van het wereldbbp (totale mondiale economie) mag zijn. Wordt het meer, dan is dat een aanwijzing dat er iets mis is. ‘de marges van banken zijn te hoog, of er worden ergens in de sector zeepbellen opgeblazen’, aldus Van Wijk.

(..)

Het totale aantal commissarissen in Nederland krimpt, in twee jaar is hun aantal met 7% afgenomen.

De vierduizend grootste bedrijven in Nederland hebben 280 minder commissarissen, zo blijkt uit onderzoek door Elite Research.

(..)

De speculaties hebben alles te maken met een nieuw loket dat de ECB dinsdag opent. Banken kunnen daar tegen een zeer schappelijk rentetarief (1%) drie jaar lang geld lenen. Deze LTRO’s (Longer Term Refinancing Operations) zijn bedoeld om het bankwezen van voldoende liquiditeit te voorzien, nu de instellingen elkaar door onderling wantrouwen nauwelijks nog van kredieten voorzien.

Analisten vermoeden dat er een zogenoemde ‘carry trade’ gaat plaatsvinden. Banken kopen perifere staatsobligaties, die een hoog rendement opleveren (de tienjaarsrente in Italië is 6,5%, die in Spanje 5,2%). Vervolgens krijgen ze het bestede geld weer terug door de stukken in onderpand te geven bij de ECB, in ruil voor de bovengenoemde goedkope lening. Het verschil tussen de betaalde en de ontvangen rente kan oplopen tot ruim 5%: een marge waar een rechtgeaarde bankier geen nee tegen zegt.

Het feit dat Spanje vorige week met een veiling van staatsobligaties veel meer ophaalde dan gepland toont volgens enkele marktkenners aan dat beleggers vooruitlopen op LTRO’s. Ook de ontwikkelingen in de secundaire ontwikkelingen in de secundaire markt wijzen in die richting.

(..)

Feitelijk komt het erop neer dat banken staatsobligaties kopen met goedkoop geld van de ECB, die zelf al voor ruim €200 mrd aan perifere schuld heeft ingeslagen. (..) De carry trade is profijtelijk maar eveneens riskant. Als het sentiment op de markt draait, dalen de koersen van perifere staatsobligaties en eist de ECB extra onderpand op. Precies om die reden zijn er ook economen die verwachten dat banken de extra financieringsmogelijkheden van de ECB juist zullen gebruiken om uit te breiden in veilige schuldtitels van Duitsland en Nederland, zodat de toch al lage rente in deze landen nog verder daalt.

Banken in Italië en Spanje hebben allerlei redenen om wel in staatsobligaties van eigen bodem te stappen. Ze zitten er al zo zwaar in, dat een wanbetaling hun eigen vermogen zou wegvagen. Worden ze daar door de LTRO’s extra toe aangemoedigd, dan maakt dat de eurozone er niet gezonder op. Risico’s verplaatsen naar banken in landen die geen geld meer hebben om ze te redden: dat is een scenario dat ECB-president mario Draghi vast niet beoogt.

(..) want tussen bewuste bedriegerij en oprechte wetenschap, ligt een groot grijs gebied, vol zelfbedrog en slordige interpretatie van onderzoeksresultaten.

(..)

Een recent en leerzaam voorbeeld van grotestappensnelthuiswetenschap levert het moderne kankeronderzoek. Daar is de genetische analyse in de mode dat in het kankerweefsel de activiteit van allerlei genen meet en vervolgens bekijkt hoe het met de patiënt afloopt. (..)

(..)

Het kankeronderzoek levert een paar van die genetische handtekeningen per maand, met als bijzonderheid dat de betrokken genen steeds verschillend zijn. (..)

Zelfs een genetische handtekening op basis van honderd genen, willekeurig gekozen uit de 21.000 genen van de mens, bleek in 90% van de gevallen het verloop van kanker vlekkeloos te kunnen voorspellen. De verklaring van mijn Belgische collega’s is dat kankercellen snel groeien en dat daarom de meeste genen op volle toeren draaien. Het maakt dan niet uit welk gen je selecteert. (..)

De Belgische onderzoekers moesten 4 jaar met hun studie leuren. Vooraanstaande tijdschriften als Nature en Cell, die publiceerden over al die voorbarige studies over genetische handtekeningen, wezen publicatie af. Uiteindelijk maakte onlangs een tijdschrift voor computernerds de Belgische resultaten publiek. Ver buiten de invloedsfeer van de kankeronderzoekers, die zich de valse illusie van vooruitgang niet willen laten ontnemen. Drie onderzoeken naar het gebruik van genetische handtekeningen voor het behandelen van kankerpatiënten zijn inmiddels stopgezet door gebrek aan reproduceerbaarheid.

Huub Schellekens is arts en hoogleraar farmaceutische biotechnologie.

(..)

(..) Is het erg dat zo’n grote groep mensen eindelijk haar enorme spaartegoeden zal aanspreken?

(..)

(..) Is het niet mogelijk op een systeem af te stevenen waarbij oudere werknemers met zo’n grote schat aan ervaring en kennis fundamenteel langer — zij het meer in deeltijd — blijven doorwerken? (..)

Anel Hajdarevic is filosoof in Eindhoven.

(..)

(..)

Bij minister Ivo Opstelten van Veiligheid en Justitie zijn de afgelopen weken volgens ingewijden meerdere sollicitatiebrieven binnengekomen, maar alleen naar de brief van Rinnooy Kan is serieus gekeken als alternatief voor droomkandidaat Donner.

(..)

Op 20 oktober meldde NRC Handelsblad dat een substantieel deel van de 54 staatsraden ‘een voortreffelijk alternatief’ zag in Alexander Rinnooy Kan. (..)

(..) mist wezenlijke praktijkervaring in parlement of kabinet (politiek). (..)

(..)

Wellink zou de jaarverslagen van zijn eigen bank en de rapporten van de Financial Stability Board vanaf 2005 nog eens moeten nalezen. Keer op keer waarschuwen de toezichthouders voor de risico’s van de tot AAAobligaties omgebouwde rommelhypotheken.

Nadrukkelijk noemt men het risico dat het onduidelijk is hoe de producten gewaardeerd moeten worden. Ook noemt men de liquiditeitsrisico’s en waarschuwt men voor het stijgende risico van een systeemcrisis.

(..)

Mijn collega Ivo Arnold oppert op zijn blog dat de Nederlandse toezichthouders, in tegenstelling tot hun Canadese collega’s, niet durfden in te grijpen. Het afremmen van de expansie van ING zou de status van de Nederlandse financiële sector ondermijnd hebben. Dat zou ook de status van DNB als machtige toezichthouder aangetast hebben.

(..)

Er is ook een andere verklaring mogelijk voor het gedrag van Wellink.

Ik sluit niet uit dat zijn medewerkers hem niet op de ernst van de situatie hebben willen of durven wijzen. (..)

(..)