De Nederlandse miljonairs zijn dat volgens Geoffrey Bruyn, directeur van Merrill Lynch in Nederland, meestal geworden door het bezit van een eigen zaak. Hun uitgaven aan luxe zijn grosso modo hetzelfde als in de rest van Europa. Dat wil zeggen dat ze 30 procent van hun luxe-uitgaven, ‘hun investments of passion’ zegt Bruyn, besteden aan luxeauto’s, jachten en privéjets. Verder gaat 27 procent van het Europese potje voor passie naar kunst en 17 procent naar juwelen. In Azië is dat omgekeerd: daar houden miljonairs erg van juwelen en minder van kunst.

In de hele wereld is het aantal miljonairs ook naar recordhoogte gestegen. Het zijn er 10,9 miljoen. Samen hebben ze 42.000 miljard dollar te besteden, circa 29 biljoen euro – ook een record. Al jaren wonen de meeste in de VS, Japan en Duitsland; 53 procent van de miljonairs resideren er. In heel Azië is de miljonair aan een onafwendbare opmars bezig. Ze zijn daar met z’n 3,3 miljoen met bijna 11.000 miljard dollar om uit te geven.

Een gemiddelde miljonair is 67 jaar en man. Wel zijn er steeds meer zowel jongere als vrouwelijke miljonairs. De verjonging komt vooral van Azië. Buiten het conservatieve Japan is 38 procent van de Aziatische miljonairs tussen de 31 en 45 jaar. In Noord-Amerika zijn veruit de meeste vrouwelijke miljonairs: 37 procent van de groep van 3,4 miljoen. ‘We hebben gevonden dat vrouwelijke miljonairs veel meer dan mannen vooruit denken over wat er later met hun bedrijf en erfenis moet gebeuren’, zegt Neuwirth van Capgemini.

(..)

(..) ‘Wat we wel weten: ben je eenmaal miljonair, dan gaat het snel. Dan is het volgende miljoen makkelijker.’

(..)

‘Eeuwenlang is de overheid een veel slechtere crediteur geweest dan de gemiddelde handelaar. Pas sinds er massaal belasting kon worden geheven, werd het kredietrisico van de overheid beter. En nu staan we aan het eind van die periode. We moeten gewoon erkennen: niets is volledig zeker. Alleen dat de risico’s in landen die dezelfde munt hebben, niet hetzelfde zijn.’

(..)

Waar Hoogervorst na een maandenlange sollicitatieprocedure voor zijn nieuwe baan nog driehonderd kandidaten achter zich moest laten, is Gerritse door zijn politieke baas benoemd, minister van Financiën Jan Kees de Jager. Hij is niet door de AFM zelf aangezocht. De gedragstoezichthouder meldt wel ‘zeer blij’ te zijn over de benoeming van dr. Ronald Gerritse, die op 1 mei aanstaande zal aantreden.  (..) PvdA-ministers zoals Ad Melkert, Willem Vermeend, Wouter Bos en Klaas de Vries voeren blind op hun hoogste ambtenaar.  (..)

Met Gerrit Zalm, de langst zittende minister van Financiën, had Gerritse al sinds de universiteit een meer dan zakelijke band. Dat is de Vrije Universiteit van Amsterdam, waar ook Bos en oud-premier Balkenende de leermeesters van Gerritse zagen langstrekken.

Op alledrie – Zalm, Bos en Balkenende – gaat Gerritse toezicht houden.  (..)

(..)

Dit blijkt uit een studie van het Centraal Planbureau (CPB) over de toekomst van de financiële sector. (..)

(..)

Dat blijkt uit een schatting waarmee zakenbank Merrill Lynch en consultant Capgemini dinsdag kwamen. Jaarlijks proberen zij in kaart te brengen hoe het het puissant rijke deel van de wereldbevolking vergaat. Hun conclusie is dat alles wat de miljonairs in 2008 door de crisis aan vermogen zijn kwijtgeraakt in 2009 vrijwel volledig is terugverdiend. Tegelijk nam het aantal miljonairs toe van 8,6 miljoen in 2008 naar 10 miljoen in 2009.

Onder een miljonair verstaan de zakenbank en consultant iemand die minstens 1 miljoen dollar (ruim 800 duizend euro) vrij beschikbaar heeft om bijvoorbeeld mee te beleggen.

Een volledig sluitende verklaring hebben de opstellers van het World Wealth Report niet voor de tegenstelling dat de economie door een diep dal is gegaan en het aantal miljonairs records breekt. ‘Deels zit het hem in de na maart 2009 fors gestegen beurskoersen’, meent Geoffrey Bruyn, de Nederlandse directeur van Merrill Lynch.

(..)

De miljonairs van dat continent hebben Europa gepasseerd als het gaat om het vermogen dat ze samen bezitten. De 3 miljoen Aziatische miljonairs hebben 9.700 miljard dollar, de 3 miljoen Europese hebben 200 miljard dollar minder. Alle 10 miljoen miljonairs in de wereld, hebben samen 39.000 miljard dollar aan vermogen – ruim 31.000 miljard euro.

In bijna alle landen zijn er meer miljonairs bijgekomen. ‘Alleen in Griekenland niet, door de eurocrisis, en in het Midden-Oosten, door de Dubai-crisis’, zegt Bruyn.

De hoogleraar financiële economie en emeritus hoogleraar algemene economie aan de Universiteit van Tilburg noemen de berekeningen van het CPB ‘misleidend’ en ‘bagatelliserend’. Dat Van de Klundert zich zo kritisch uitlaat over de rekenmeesters van het kabinet is opmerkelijk. Deze door vakgenoten zeer gerespecteerde econoom was bijna twintig jaar lang de belangrijkste adviseur van het CPB. De 74-jarige Van de Klundert geldt als de leermeester van een groot aantal economen die nu de top vormen van het instituut.

De ‘CPB-leerlingen’ van Van de Klundert hebben volgens hem flinke steken laten vallen, zo blijkt uit het ingezonden stuk. Vorige maand presenteerde CPB-directeur Coen Teulings een ‘wetenschappelijk berekening’ van hoeveel miljard een kabinet moet bezuinigen om de door de crisis zwaar getroffen overheidsfinanciën weer in evenwicht te krijgen.

‘Het bedrag van 29 miljard euro is niet hard te maken’, schrijven Eijffinger en Van de Klundert. De reden daarvoor is volgens de economen dat het CPB van starre vooronderstellingen uitgaat. Zo vinden ze dat het CPB de vergrijzing dramatiseert door louter op de kosten ervan te wijzen. ‘Paniekvoetbal’ is het gevolg. ‘Het CPB bagatelliseert de baten van de vergrijzing.’

Ook hebben ze kritiek op de structurele groeiverwachting van het Planbureau. Wat er ook gebeurt, zo stelt het CPB, de economie groei 1,75 procent per jaar. Overheidsinvesteringen in onderzoek, onderwijs en de zorg verhogen de productiviteit, zo stellen Eijffinger en Van de Klundert, maar dat effect neemt het CPB niet mee.

De Tilburgse economen nemen het hun collega’s in Den Haag ook kwalijk dat ze bij de berekening van de 29 miljard ervan uitgingen dat de zorg permanent een kostenpost voor de overheid is. Terwijl de kosten voor producten of diensten, zoals de rollator, van publieke middelen overgeheveld zouden kunnen worden naar private financiering. ‘Naar onze mening onontkoombaar’, stellen de economen.

(..)

(..)

En dat terwijl de kredietbureaus, zo stelt de Leuvense hoogleraar internationale economie Paul de Grauwe, met Griekenland precies dezelfde fout hebben gemaakt als met Amerikaanse hypotheken. Het rapportcijfer voor de Grieken werd pas verlaagd toen bleek dat ze hadden gesjoemeld met hun financiële overheidsstatistieken. De ‘downgrade’ was net zo verlaat als drie jaar eerder, toen ook de hardnekkigste kluizenaar begreep dat die verpakte hypotheken van straatarme, werkloze Amerikanen misschien toch niet het AAA-stempel verdienden. Pas toen waardeerden de kredietbeoordelaars ze af naar ‘junk’.

(..)

Banken moeten als gevolg van de kredietcrisis steeds hogere buffers aanhouden. De hoogte daarvan wordt bepaald door de waardering van het risico dat ze op hun balans laden. Wie taxeert dat risico? S&P en de zijnen.

(..)

Toezichthouders stellen een kredietbeoordeling verplicht. ‘Wettelijk regels verwijzen naar die ratings’, stelt Partnoy.

(..)  

Eerste voorstel van oud-eurocommissaris McCreevy (Interne Markt): klanten van kredietbeoordelaars betalen niet langer voor een waardering, maar de gebruikers ervan, de beleggers.

(..)

‘Ze willen het maar niet snappen’, zegt de woordvoerder van het Witte Huis over de bankiers van Wall Street. President Obama weet wel raad met bazen uit de financiële sector bij wie het kwartje niet wil vallen. In wat Amerikaanse media typeren als zijn meest expliciete politieke boodschap ooit, schetste hij een digitale wereld van haves en have nots.

De eersten bedelen zichzelf met ‘obscene bonussen’. De have nots zijn voor Obama de belastingbetalers die à raison van 1.000 miljard dollar (695 miljard euro) de banken hebben gered. In ruil werden ze werkloos of kregen andere ‘wezenlijke ellende’. ‘We willen ons geld terug’, zijn de woorden waarmee Obama zijn toespraak wil vastzetten in het collectieve geheugen.

‘Veel wetenschappers bij centrale banken hebben vooral nagedacht over het voeren van monetaire politiek in goede tijden, en hoe dat nog beter gedaan kon worden. (..) Je hoeft geen groot land te zijn om een centrale bank met een goede onderzoeksgroep te hebben. Het kwaliteitsverschil met bijvoorbeeld de centrale banken van Portugal en Zweden is schrijnend.’