(..)

Curieus blijven de suggestie van de journalist Christopher Dickey dat Wilders een spion is voor de Mossad en de doodserieuze ontkenning door Wilders. (..)

(..)

(..)

(..)

(..) De Nederlandse Bond voor Pensioenbelangen (NBP) wil namens gedupeerde ABP’ers een collectieve rechtszaak beginnen om de ‘geroofde’ pensioenrechten bij de overheid op te eisen. Aanklacht: achtereenvolgende kabinetten hebben in de jaren tachtig en negentig uit de ruif van het ABP gesnoept om hun begrotingstekorten te dekken.

(..)

(..)

De ABP-wet verplicht de overheid 21 procent pensioenpremie per jaar in de pensioenpot te stoppen. Vanaf 1982 tot en met 1988 verlaagt de Tweede Kamer via tijdelijke ‘Uitnamewetten’ acht jaar op rij de rijksbijdrage aan het ABP van 21 procent naar 8,3 procent. (..)

In 1988 dringt het ook bij het kabinet door dat de verplichtingen van het ABP uit de pas lopen met de premieheffing en dat het fonds een groot financieringstekort heeft opgebouwd. De overheid voelt er weinig voor miljarden bij te storten, dus gaat zij akkoord met verzelfstandiging onder voorwaarde dat de vakbonden die eis laten vallen. (..)

In 1996 wordt het ABP eindelijk verzelfstandigd. Het tekort bij het fonds bedraagt dan bijna 33 miljard gulden. (..) Tot ver in de jaren negentig betalen overheid en ambtenaren geen kostendekkende pensioenpremie.

In dat laatste is het ABP overigens niet uniek. De beleggingswinsten op de beurzen compenseren bij de meeste fondsen de veel te lage pensioenpremies. Tal van bedrijven, waaronder Unilever, Shell en KLM, romen de vermogenswinsten van hun pensioenfondsen af om daarmee hun kwartaalcijfers op te poetsen. De vakbonden knijpen een oogje toe in ruil voor extra loonsverhogingen.

Ook dit, achteraf gezien, volstrekt onverantwoordelijke gedrag van de pensioenfondsen is het gevolg van overheidsbeleid. In 1989 dient minister Ruding van Financiën een wetsvoorstel in: de Wet Brede Herwaardering. Het is de CDA-minister een doorn in het oog dat nogal wat bedrijven hun pensioenfonds misbruiken om vennootschapsbelasting te ontlopen. (..) Ruding wil daarom de vermogens van pensioenfondsen met een dekkingsgraad van 120 procent of hoger afromen ten behoeve van de schatkist. (..)

De Wet Brede Herwaardering is nooit ingevoerd, maar bleef tot 2006 boven de markt hangen. Toen was de schade al aangericht. In het vooruitzicht dat ze een ‘teveel’ aan vermogen toch maar aan de schatkist moesten afstaan, probeerden pensioenfondsen krampachtig onder de 120-procentsdrempel te blijven. Steeg de dekkingsgraad tot grotere hoogte, dan spraken werkgevers en bonden af de premies te verlagen in ruil voor extra loon. (..)

(..)

(..)

Een groot misverstand is dat het Nederlandse ontslagrecht star is. Dat is niet waar. Uit Oeso-onderzoek blijkt dat Nederland na de invoering van de ‘Flexwet’ in 1999 een buitengewoon flexibele arbeidsmarkt kent – flexibeler dan Duitsland, Frankrijk en België. Iedereen kan drie tijdelijke contracten krijgen, wat per cao nog is uit te breiden. Het is gemakkelijk mensen te detacheren, uitzendkrachten in te huren en een beroep te doen op zzp’ers.

Ontslag kan in Nederland worden gegeven via het UWV (kosteloos en vormvrij), via de kantonrechter (meestal met afvloeiingsregeling), via een onderhandse vaststellingsovereenkomst (erg gemakkelijk) en via collectief ontslag (zeer goed geregeld en snel).

(..)

Niettemin laten economen, commentatoren en columnisten zich massaal voor het karretje van de ondernemerslobby spannen en pleiten ze voor nog meer flexibiliteit. (..) Maar niets is gemakkelijker voor columnisten dan Job Cohen en Agnes Jongerius, die al groggy in de touwen liggen, nog een trap na te geven.

Het misverstand is de verwachting dat werkgevers de ontslagen ouderen door afgestudeerde jongeren zullen vervangen. Het wordt eerder zoals vorige week een directeur vertrouwelijk zei: ‘Als we duizend 50-plussers kunnen ontslaan, nemen we daar honderd studenten voor terug en besteden we de rest van het werk uit in India.’

(..)

(..) Ook Nederland laat de eigen schuld niet keuren. ‘De markten zien dat als een teken van kracht’, benadrukt het ministerie van Financiën.

Ook België, Duitsland, Frankrijk en Italië worden binnen de eurozone ongevraagd beoordeeld. (..)

(..) En de financiële markten hebben ze zelf toegang verleend door de mening van de beoordelaars te institutionaliseren. Pensioenbeleggers mogen hun geld alleen steken in als zeer veilig aangemerkte staatspapieren. Basel III – de na de vorige crisis overeengekomen regulering van de banken – maakt nog altijd gebruik van de mening van kredietbeoordelaars om te meten aan welke risico’s banken zich mogen blootstellen.

Een oud-medewerker van Standard & Poor’s noemt het ‘opmerkelijk’ dat de hele wereld blind lijkt te varen op het oordeel van drie kantoren die ook nog eens betaald worden door de instellingen die ze beoordelen. ‘Je zou ze eigenlijk veel meer als adviseurs moeten zien’, zegt de oud-analist.

Ze hebben het niet altijd bij het rechte eind. Het faillissement in 2003 van de Amerikaanse energiereus Enron zagen ze niet aankomen. Ook de val van Lehman Brothers en de IJslandse banken Landsbanki (in Nederland bekend als Icesave) en Kaupthing ontsnapten aan hun voorspellende blik.

En soms zijn ze te laat. Moody’s bleef heel lang volhouden dat Griekse staatsleningen een veilige belegging waren, terwijl de markten, en concurrenten Standard & Poor’s en Fitch, daar al anders over dachten. (..)

Griekenland betaalde, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Nederland en Duitsland, wél voor kredietkeuring: jaarlijks 250- tot 400 duizend euro. (..) Volgens Papanicolaou had Griekenland geen keus. Zonder rating geen geld. Half jaren negentig, ten tijde van de drachme, betaalde Griekenland nog 15 procent rente op de staatsleningen die het uitgaf.

Zeven jaar later werd de Euro ingevoerd. (..) Grieks staatspapier werd een veilige belegging waarover het land nog 5 procent rente betaalde.

(..) ‘Een goede analist bij bijvoorbeeld Standard & Poor’s kan een veelvoud van zijn salaris verdienen als adviseur bij een bank’, zeggen ingewijden. Het gebeurt dan ook regelmatig dat werknemers overstappen naar de lucratievere banken. De City is een carrousel.

Eenmaal in dienst van de bank begeleiden ze bijvoorbeeld een beleggingsproduct naar de beoordeling door een van de drie kredietkantoren. De oud-analist: ‘Ze weten precies waar op gelet wordt. Soms werden zelfs hele meetprogramma’s nagebouwd. En als de adviseur nu ook nog een oud-collega is van de analist, dan gaat die persoonlijke relatie ook meespelen.’

Afgelopen zomer volgde op de afwaardering van de Verenigde Staten door Standard & Poor’s indrukwekkend machtsvertoon van de overheid. Het Openbaar Ministerie kondigde een onderzoek aan naar de beoordelingen van vastgoedportefeuilles. (..)

(..)

Henry Varnum Poor trok in de tweede helft van de 19de eeuw als journalist langs de Amerikaanse spoorwegen. In 1868 publiceerde hij er met zijn zoon de Manual of the Railroads of the United States over, een bijeenraping van de financiële data over de florerende spoorwegindustrie. Binnen korte tijd gingen 2.500 exemplaren van het vuistdikke handboek over de toonbank, voor 5 dollar per stuk.

(..)

Ook Moody’s en Fitch bloeiden in die periode op. Essentieel is dat de investeerder toen betaalde voor het advies. In plaats van zelf de reis naar het Westen te maken en de boeken in te zien, besteedden investeerders dat uit.

Daar kwam in 1970 verandering in met de uitvinding van geavanceerde kopieermachines. De vrees bij de kredietbeoordelaars bestond dat investeerders de vuistdikke rapporten door het kopieerapparaat zouden halen en minder genegen zouden zijn om te betalen. Het verdienmodel stond onder druk. De kantoren gingen op zoek naar een andere manier om geld te verdienen en kwamen uit bij bedrijven en landen in geldnood. Die lieten ze betalen voor de keuring van hun krediet. Immers zonder keuring zouden ze minder makkelijk aan geld komen.

(..)

(..)

(..)

(..)

David Brooks, columnist van The New York Times, schreef er dit jaar een bestseller over: The Social Animal.

(..)

(..)

‘Hier worden vanuit New York en Californië grote geldbedragen overgeheveld naar Nieuw Mexico. Wij staan daar niet eens bij stil, omdat we deel zijn van dezelfde entiteit.

(..)

(..)

(..)

(..)

(..)

Narinx: ‘Het eisenpakket van de BN’ers. Dat wordt steeds erger. We hebben daarom nu afgesproken dat we meer een front moeten gaan vormen. Gewoon met z’n allen ‘nee’ zeggen als ze weer met eisen komen als: we willen alleen die fotograaf, visagist en stylist, we willen het interview helemaal kunnen afkeuren of bewerken, en we willen alle levervlekken op de handen kunnen laten weghalen. Want daarmee kijken ze eigenlijk neer op ons vak.’

(..)

(..) Wij zijn zo verwend met Photoshop dat je bijna niet meer gewend bent aan gewone mensen, aan hoe ze er echt uitzien. Zelfs modellen die een fantastische huid hebben, worden nog gephotoshopt. Bij covershoots gaat het soms zo ver dat we het hoofd van de ene opname op het lichaam van een andere take plakken, omdat het dan net mooier is. Of we shoppen er een paar plukken haar bij.’

(..)

Lukken: ‘Je blad wordt ook echt door die adverteerders gescand, hè. Je krijgt gewoon hele verslagen waarin je ziet hoeveel aandacht je aan ze hebt besteed.’

(..)

Donderdag zocht de nieuwe Spaanse premier Mariano Rajoy zelfs zijn toevlucht tot een ex-topman van Lehman Brothers – nota bene de katalysator van deze crisis die miljoenen burgers in de wereld werkloos en dakloos heeft gemaakt en sommige Nederlanders zelfs hun kerstpakket heeft gekost. Luis de Guindos, die van 2006 tot het faillissement in 2008 hoofd van Lehman in Spanje en Portugal was, werd de nieuwe minister van Economische Zaken. Uiteraard wist hij in die tijd niets van de weddenschappen die op het hoofdkantoor in New York waren afgesloten op de ingestorte huizenmarkt.

De Guindos bevindt zich in Zuid-Europa in vertrouwd gezelschap. Mario Monti, de nieuwe premier van Italië, was sinds 2005 internationaal adviseur van Goldman Sachs, de graaibank der graaibanken. Voordat Monti bij Goldman kwam, was daar ook enkele jaren de andere Super-Mario van Italië actief: Mario Draghi. Die is nu de president van de Europese Centrale Bank en bezet daarmee de belangrijkste sleutelpositie in deze crisis.

(..)