Humaan geneticus Hans Galjaard over de grenzen aan de medische techniek

Hans Galjaard, humaan geneticus, vindt dat met uitbreiding van
embryoselectie een grens wordt overschreden. Alle embryos dragen risico op
een ziekte, dus: Wie hou je dan nog over?
Net als de ChristenUnie is geneticus Hans Galjaard tegen uitgebreidere
embryoselectie. Maar hij is niet gelovig, en achter de christenen schaart
hij zich ook niet. Voor hen begint het leven bij de bevruchting, en thats
it. Alles wat je daarna doet, is fout. Het is heel categorisch en
dogmatisch, en daar heb ik een hekel aan.
Hans Galjaard (73) is emeritus hoogleraar humane genetica. Hij kijkt met
scepsis naar de uitbreiding van embryoselectie – zoals hij in het algemeen
sceptisch kijkt naar nieuwe medische technologie. De toepassing ervan is
niet tegen te houden, betoogt de hoogleraar, en dat is geen zegen.
Financieel niet, en maatschappelijk niet. Zijn nieuwste boek, het
duimendikke Gezondheid kent geen grenzen dat eind april verscheen, gaat
daarover. In mijn boek zie je hoe de overheid worstelt om de kosten van
voortplantingstechnologie te beheersen. Er is geen medische methode
waartegen gezegd is: we doen het niet.
Galjaard is acht jaar met pensioen en een werkkamer aan het Erasmus Medisch
Centrum, waar hij van 1968 tot 2001 afdelingshoofd was – eerst bij
celbiologie, later bij klinische genetica – heeft hij sinds kort niet meer.
Toch noemt De Telegraaf hem nog altijd het genetisch geweten van Nederland.
En dat lijkt te kloppen. (..)
Hij is niet pertinent tegen selectie van embryos voor die ziekte. Als voor
pre-implantatie-diagnostiek voor borstkanker zon maatschappelijk draagvlak
is, dan moet dat misschien. (..)
De situatie is ironisch. Humaan genetici als Hans Galjaard zijn juist de
wetenschappers die hebben gezorgd dat van kinderen met aangeboren
afwijkingen zoals MPS bekend is wat er scheelt. De hielprik voor
pasgeborenen test momenteel al op zeventien genetische ziektes. Daar kan
vervolgens wat aan gedaan worden – maar het aantonen van de ziekte is wel
veel simpeler dat het behandelen. Galjaard noemt het al decennia de kloof
tussen diagnose en therapie. Vrij uitgebreid ben ik in mijn boek ingegaan
over wat er allemaal voor nieuws is gevonden in het kankeronderzoek, over
regulatie in de cel, DNA-herstel. En als je dan kijkt wat dat oplevert aan
behandelingsmethodes: bijna niks.
(..)

7 juni 2008 Categorie: Biotechnologie  Meer van: ,